Ik vraag mij soms af of het ooit gaat overgaan, de goesting in toch nog een kindje.

Ik weet ook wel dat ge daarvoor met twee moet zijn, en samen akkoord zijn.

Ik weet ook wel dat het praktisch een totale reorganisatie zou zijn.

Ik weet ook wel dat mijn twee andere al zes zijn, en of het wel zo leuk is om een achterkomerke te zijn?

Ik weet ook wel dat mijn verstand zegt dat het geen goed idee is, gezien mijn ambities op andere vlakken (studeren, werk…) èn gezien de ambities van mijn ventje.

Ik weet ook wel dat ik het al helemaal vergeten ben, of geromantiseerd heb, de onderbroken nachten enzo.

Ik weet ook wel dat het eigenlijk al een afgesloten hoofdstuk is.

Ik weet ook wel hoe leuk het is om samen met onze groter wordende kinderen te gaan zeilen, fietsen, stappen, kamperen…

En toch… bekruipt mij soms nog steeds dat verlangen. Gaat dat eigenlijk ooit over?

Gelukkig word ik binnenkort tante. Twee keer!

Gelukkig heb ik een fantastisch metekindje. (Enfin, ik heb er twee, maar mijn andere metekind is al helemaal volwassen en al!)

Gelukkig zijn er mijn andere vriendinnekes die mij laten delen in hun babygeluk. (Leo!)

En eerlijk, ik ben niet zeker hoor, of ik het wel echt zou willen, gesteld dat het aan de orde zou zijn.

Maar dat verlangen. In mijn buik.