de liefde van de vrouw…

… gaat ook door de maag, mannen!

Knoop het in jullie oortjes.

Mijn ventje heeft dat in elk geval al goed begrepen. Gisteren kwam ik nietsvermoedend thuis met in mijn achterhoofd al het plannetje voor de quiche die ik die avond zou bakken, vermits mijn ventje mij gezegd had dat er dringend iets af moest op het werk en dat het dus wel eens laat zou kunnen worden. Ik ben een vrouw die weet dat business altijd voor pleasure komt, alle verjaardagen ten spijt, dus had ik me er al lang bij neergelegd. Tot bleek dat mijn ventje – met keukenschort aan – in de keuken stond toen ik binnen kwam! Zo zalig.

I love it als mijn ventje een Jamieke doet, echt. Ik kreeg bubbels in mijn glas, echte champagne, jawel! Met een paar Griekse hapjes, waaronder heerlijke olijfjes van de markt. Nadien een torentje van laagjes filodeeg met daartussen appelschijfjes, een mengeling van witte en zwarte pens, en een schijfje foie gras, met twee sausjes: een honingsausje en een rode wijnsausje. Overheerlijk, en prachtig gepresenteerd. Hierna kwam een tongske uit de oven, met kerstomaatjes, zwarte olijven, pijpajuintjes, bladpeterselie, basilicum en citroen. Verrukkelijk, echt. Een echt lentegerecht, en heerlijk zuiders. Als dessert kwam er nog een stukje taart (de eerste taart die hij ooit in zijn leven gebakken heeft!!!) van Luikse siroop, geraspte appel, appelsien en pecannoten, gegarneerd met een takje tijm. Moet het nog gezegd dat ik onder de indruk was? Ik was zwaar onder de indruk, mensen.

Het was fantastisch. Dat is het trouwens al zeven jaar, want zeven jaar geleden was hij zelf mijn cadeau, op mijn 27ste verjaardag.  Ik hoop dat we er nog een veelvoud van zeven mogen bijdoen. Cheers, mate!

goed nieuws van het Amerikaans front

Wiet en Heather zijn de fiere ouders van Miles! Proficiat

goed nieuws van het oogfront

ons Lisa is daarnet terug naar de oogarts geweest na 6 weken rondlopen met haar plakker, en van enkel de eerste twee rijtjes te kunnen lezen is ze nu naar de eerste vijf, zelfs naar bijna het volledige zesde rijtje gegaan! Ze was zo fier. En de mama ook blij, natuurlijk. Het is dan toch niet voor niets. Volhouden nu.

‘t leven

Mijn blog gebruik ik niet om mijn frustraties te kanaliseren, want scripta manent nogal hier op ‘t internet.

Dat heeft als gevolg dat ik nu weinigskes schrijf, want mijn hoofd en maag zitten vol van waarover ik niets zal schrijven. Dat het overgaat, dat weet ik ook wel. Altijd.

Gelukkig zijn daar nog mijn man en kinders, heerlijk heerlijk. Zaterdagavond zijn we gaan eten bij de Japanner met mijn ouders om hen te bedanken voor de vele uurtjes dat ze op Arne en Lisa passen. Het was heel lekker (sushi, mon amour) en gezellig, behalve dan op ‘t einde, toen ze ineens de beatversie van “Joyeux Anniversaire” oplegden omdat aan een ander tafeltje een feestvarken zat. Dat had echt niet gemoeten.  

Verder ben ik super blij met de zon. En kijk ik super uit naar het b&btje dat ik met mijn hartsvriendinneke ga doen, next week!