You are currently browsing the monthly archive for februari 2009.
jobkorting, of ik doe u iets, hé. Voor iedere contente “werkende Vlaming” ken ik er meteen ne malcontente, omdat hij of zij de korting niet kreeg. Waarom komen de heren en dames Vlaamse ministers het hier niet zelf uitleggen, zo op de personeelsdienst? En dan heb ik het nog niet eens over de Vlaamse Brusselaars.
Elke zaterdag hebben Arne en Lisa een half uurtje zwemles.
En de mama vindt dat een leuk half uurtje!
Zeker als het lekker warm is in het zwembad.
Zo warm zelfs dat de zwemleraar zijn shirt uittrekt.
Mijn krant bleef onaangeroerd 
Je bent
zo mooi
anders
dan ik,Natuurlijk
niet meer
of minder
maarzo mooi
anders.Ik zou je
nooitanders dan
anders willen.(Hans Andreus)
Al zeven jaar. Santé hé, liefje. Op ons!
met ooglapje in de klas aan het toasten op de verjaardag van Heleen. Ze doet het super flink. En ik ben super fier!
“Voorzichtig zijn als je niet weet waar je heengaat, anders zou je er wel eens niet kunnen geraken!”
geduld. Ik heb het duidelijk niet in mij.
Mijn papa heeft het waarschijnlijk wel tienduizend-en-één keer gescandeerd tijdens mijn prille jeugdjaren: ”Leren wachten!”
Maar het heeft niet mogen zijn. Gek word ik ervan, van dat wachten.
*ademt diep in*
schrijft precies waar ik het gisterenavond met mijn ventje over had, en waar ik al een hele week over loop na te denken. Lees er vooral het hele artikel op na: Het leven na de gruwel.
(…) Nuttiger is het om in plaats van naar abstracte schuld, naar concrete omstandigheden te peilen. Dan tekent zich bij de dader een erg onaangename voorgeschiedenis af. Die toont immers dat de kennelijk geestelijk kwetsbare Kim D. steeds verder van de realiteit wegdreef en zo in een moorddadige fantasiewereld terecht kwam. Dat werd mogelijk doordat hij zijn eigen opvattingen niet langer kon toetsen aan de ‘echte’ wereld, omdat zijn zelfgekozen isolement elk eventueel corrigerend menselijk contact onmogelijk maakte.
Macho’s en losers
De vraag is dan waarom Kim D. zich zo verregaand isoleerde. Blijkbaar had hij de idee dat hij niet paste in die echte wereld. Die wereld toont zich wel erg gesteld op persoonlijke identiteit, maar leek toch de authenticiteit van Kim D. niet te willen aanvaarden. Een medeleerlinge getuigde immers dat hij op de middelbare school geregeld werd gepest (DS 30 januari).
Want als scholier was Kim D., zoals de kranten schreven, ‘zachtaardig’, ’soft’, ‘poëtisch’, ‘een watje’ en ‘meisjesachtig’ – ja, dat hoort een puberjongen vast graag. Met zijn extreme razernij in Fabeltjesland heeft hij daar wel het tegendeel van bewezen. Op zijn werk noemden zijn collega’s hem spottend ‘de autist’ (DS 26 januari) - ook niet bepaald een uitnodiging tot hartelijk sociaal contact.
Het is erg onprettig om het te beseffen, maar dat zegt allemaal wel degelijk iets over de onderhuidse, impliciete waarden en vooral vooroordelen in de samenleving, of toch in de wereld waar Kim D. mee te maken kreeg. Daar heerst kennelijk een dwingende machocultuur zonder enig mededogen. Daarin is het bijvoorbeeld, op straffe van pesterij, niet toegestaan om zachtaardig te zijn. Het is een harde wereld waaraan iedereen zich moet conformeren en waarin ‘poëtisch’ zijn alleen iets is voor mietjes.
Iedereen moet er presteren en met iedereen concurreren om de mooiste, de snelste, de slimste, de handigste, de succesrijkste, of de luidruchtigste te zijn. Daar wordt snel en genadeloos het onderscheid gemaakt tussen who sucks en who rules. Wie faalt, wordt weggezet als een watje en een loser. Die wordt in het beste geval alleen genegeerd, in het slechtste geval bespot, gepest, uitgesloten en gediscrimineerd.
Presteren, concurreren, afkeer van zachte waarden, een wereld zonder empathie die alleen winnaars eert en die uitsluit wie afwijkt van de norm – dat klinkt toch allemaal erg vertrouwd in de oren. Zou dat geen stof zijn voor het normen-en-waardendebat?
Niemand weet wat er omging in het hoofd van Kim D. Maar met wat anderen al over hem hebben verteld, is het niet moeilijk om zich voor te stellen dat hij de wereld als heel onherbergzaam heeft ervaren – anders had hij er zich niet van geïsoleerd. Dat zijn allemaal oncomfortabele vaststellingen. Maar wie ze weigert, wie zich daardoor niet wil laten verontrusten, gaat sociaal of justitieel zelf in een fantasiewereld leven. En we weten dat daar nooit iets goeds van komt.
Recente reacties