gedichtendag vandaag

Vernissage of de tuin bestaat VIII

o Jong zijn. Kleine borsten hebben,
zien hoe verlegen plots de jongens staan.
Een nieuwe innigheid die kwelt en zoet is.
Pianoles, de leraar en de maan.

De zomer anders, alle geuren anders,
de stad een landkaart, ’s zondags appeltaart,
sigarengeur als er nog laat bezoek is,
bevlagde boten, trékaken op de vaart.

En lezen. Donkere wetenswellust,
geheime tover van het wondere woord,
heel eenzaam in een heel stil huis zijn.
Gedichten lezen. Tot men namen hoort.

Aleidis Dierick
uit: Een zomer voorzien, Orion, Brugge 1977

 

Van Aleidis Dierick wou ik al lang eens ietske posten. Zo’n passionele madam. Prachtige poëzie.

een erg bewogen weekendje

Vrijdagochtend kwam de nieuwsflash.  En met veel collega’s uit Dendermonde rondom mij, was het meteen akelig stil. Zaterdagochtend las ik mijn krant, het is verschrikkelijk. Ik begon te huilen, ik kon niet meer stoppen. Hoe raar, toen ik het nieuws vernam van Hans Van Themsche, was ik vooral woedend. Nu niet. Nu is het enkel verdriet. Onmacht, en medeleven.

Mijn dochter keek naar karrewiet en zag een van de mama’s die weende. We hebben er wel over kunnen praten, met onze kinderen. Hoe graag had ik gewild dat ik dat niet had moeten doen.

Dan toch, naar de zwemles, naar Gent om te babysitten op ons nichtje. Gewone dingen kunnen plots erg troostend zijn. Vandaag zijn we naar een ontbijt en toneelvoorstelling voor de kindjes geweest, en nadien zijn er twee vriendjes komen spelen. Een huis vol lawaai, schmink, pannenkoeken. Gelukkig maar.

Ik doe het vaak, en nu weer net iets intenser: I count my blessings. In één seconde kan alles veranderd zijn.

mijn dochter

…is vandaag voor de eerste keer met haar bril naar school. Met opgeheven hoofd. Ze is er mooi mee. Gisteren zijn haar omi en opa haar al komen bewonderen, net als haar mamie en papie. Ik ben echt fier op haar. Nee, maar echt.

schoon toch:

* gaan wandelen met mijn vriendinneke K in de glooiende zonovergoten velden van Korbeek-Dijle, gisteren. Heerlijk, echt al een lente-proevertje. Enfin, we zullen niet te voorbarig zijn, laat ons zeggen dat het toch al echt voelbaar is dat de dagen terug aan’t lengen zijn.

* gaan eten bij W, had hem al zeker vijf jaar niet meer gezien, en toch was ik meteen terug totaal op mijn gemak bij hem, honderduit zitten vertellen over vanalles en nog wat. Heerlijk gegeten trouwens. En ook nog thee en muziek meegekregen. Zalig.

* onze middagpauze laten passeren voor een goeie babbel onder collega’s. Een lunchvergadering zonder lunch, jawel.

genuanceerd

Ik lees over het conflict bij Kaat en bij koekiemoon. En ik versta hen allebei. Ik vind het supermoeilijk om een mening te uiten over dit conflict, dat niemand onberoerd zou mogen laten.  

Verder begint 2009 zich stillekesaan op gang te trekken. De nieuwjaarsrecepties zijn verteerd. De realiteit is terug.

Arne en Lisa hebben al de griep gehad. Gezellig gaan sleetje rijden zat er dit weekend dus niet in. En ons Lisa blijkt een slecht en een goed oogje te hebben, waardoor het ene wat onderontwikkeld is, waardoor ze nu met een ooglapje zal moeten rondlopen. Mijn mamahartje breekt.

Ook wat leutige dingen die in deze eerste twee weken van 2009 zijn gebeurd:

* het leukste en kleinste nieuwjaarscadeautje gekregen van mijn neefke J

* naar de sauna gaan met mijn zoetie, hmmmm, en nadien in een net niet bevroren zwembad springen

* veel goede gesprekken, met zoetie zelf, met vriendinneke N, met collegaatje C, met neefke J vanmiddag nog.

* één goed voornemen voor dit jaar voor mezelf

* wandeling in een bevroren, kraakwit park, terwijl ik babbelde met vriendinneke C aan de telefoon

* twee koffietjes verkeerd op de koudste dag van ‘t jaar in een café dat de Titanic heet, en niet tegen een ijsschots gevaren

* een zalige yoga-les

bloggin’ life

…ik kom niet echt op gang dit jaar, precies.

Het echte leven is interessanter.

Maar dat komt wel weer terug, daar ben ik van overtuigd. Ik zal altijd graag blijven schrijven.

Hieronder een gedicht waar ik vaak aan denk, de laatste dagen.

Verlanglijstje

Geef mij Nescio en Tsjechov, oude boeken.
Geef mij na mijn zoveelste kale reis
iemand die mij twee haren uittrekt
en glimlachend zegt: je wordt grijs.
Geef mij alles en zeg: het is niets.

Geef mij niets en zeg: dat is alles.
Geef mij mezelf, geef mij jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef mij nu eindelijk
wat ik altijd al had.

~Herman de Coninck