het volwassen leven

soms vraag ik mij echt oprecht af of ik daar ooit zal deel van uitmaken. Raar hé. Ik voel mij meestal nog een echte puber, in het lijf van een drieëndertigjarige madam. Niet dat ik mijn verantwoordelijkheden ontloop, ofzo. Er zijn vele zaken die ik super ernstig neem: mijn kinderen opvoeden bijvoorbeeld. Mijn relatie (of moet ik nu zeggen: mijn huwelijk). Mijn vrienden en vriendinnen. Mijn job.

Maar als ik tussen de andere ouders sta van de kindjes van de klas van Arne en Lisa, op een oudercontact bijvoorbeeld. Dan voelt het voor mij niet alsof ik daar thuis hoor. Het lijkt wel alsof al die mensen hun leven zo goed voor elkaar hebben. En ik besef ook wel dat je dat van ons ook kan zeggen, van buitenaf bekeken: mama, papa, dochter, zoon, eigen huis, 2 jobs. Maar toch voelt dat voor mij niet zo. Ik ben nog steeds die tiener die het liefst van al scoutsweekendjes organiseert. Ik moet nu wel zeggen dat de meeste ouders een jaar of vijf ouder zijn dan Tim en ik. Maar dan nog. Ik heb dat heel erg gevoeld vorig jaar, toen ik de dag na mijn vrijgezellenweekend (dat een echt scoutsweekendje was) terug aan de schoolpoort stond te wachten. Dat was zo raar.

Gelukkig zijn mijn echte goede vriend(inn)en ook zoals ik. Enfin, bij hen voel ik mij toch samen met hen leeftijdsloos. Al hebben zij ook kinderen, mannen/vrouwen, jobs, huishoudens. Twee van mijn allerbeste vriendinnen zijn vijftien en zelfs vijfentwintig jaar ouder dan ik. Maar bij hen voel ik mij wel thuis. Het heeft dus niet veel met leeftijd te maken. Ook niet met je puberaal gedragen ofzo. (Alhoewel anderen dat waarschijnlijk zullen tegenspreken). Het is meer iets… een mentaliteit. Niet dat ik (en mijn “puberale” vrienden en vriendinnen) niet serieus kunnen zijn, of zeer serieus met iets bezig zijn. Dat kunnen pubers trouwens ook. Het heeft te maken met je enthousiasme bewaren. Met verwonderd kunnen zijn. Met blij kunnen zijn om niets. Met de slappe lach kunnen hebben samen. Met samen kunnen onnozel doen tegen de sterren op, maar ook samen tranen met tuiten kunnen bleiten. Met emotioneel durven zijn, in plaats van altijd rationeel. Met al eens zot doen, in plaats van altijd voorzichtig.

Onlangs had ik het daarover met iemand die ik totaal tot de categorie volwassenen reken. En wat bleek: hij had dat ook, dat gevoel altijd nog een beetje een puber te blijven. Dat vond ik zo fantastisch om te horen. Zo’n geruststelling. Zo’n gesprek voeren, waarbij er puzzelstukjes op hun plaats vallen, heerlijk is dat. Misschien is zo’n gesprekken kunnen voeren dan toch weer een teken van volwassenheid. Wie weet.

tijd voor nieuwe plannen

De uitbolperiode is voorbij. De voorbije studies zijn verteerd. Er is dus veel tijd en energie vrij. Wat ga ik daarmee doen?

Ik begin er stilletjes over na te denken. En jawel, terug gaan studeren behoort tot de opties. Ik ben het nog steeds niet beu. Ik wil nog zoveel bijleren. Alleen, dit schooljaar nog niet. En het volgende ook niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik tot september 2010 lui in de zetel ga liggen. Ik heb een paar ideetjes.

Ik word gek als ik geen plannen heb, als ik geen doel heb. Uiteraard heb ik altijd wel plannen en doelen, maar als die nog te ver in de toekomst en te weinig concreet zijn, dan voel ik mij niet goed. Dus wordt het tijd om die ideetjes concreet vorm te gaan geven. Ik moet iets hebben om op te focussen.

Ik ga hier nog niet schrijven wat het is, maar ik ga er wel werk van maken. Op je drieëndertigste vastroesten, of het gevoel hebben vast te roesten, dat is niet goed. En oké, ik geef toe dat ik dat gevoel waarschijnlijk wel sneller heb dan de meeste mensen. Met een voltijdse job, twee kleuters, een man, een huishouden, een huis dat nog niet af is (en dus deze zomer verder verbouwd zal worden), veel vrienden en familie (en dus veel weekendjes, uitstapjes, afspraakjes) zou je kunnen zeggen dat ik mijn handen meer dan vol heb. En dat is ook zo. Maar mijn geest heeft uitdaging nodig. Als ik niets nieuws leer, als alles wat ik elke dag doe min of meer routine is, dan word ik doodongelukkig. Echt.

Wat wil ik zeker nog doen (of waar wil ik de draad terug van oppakken)?

- Spaans leren (maar dat was praktisch niet echt een optie dit jaar)

- piano spelen (maar ook hier praktisch bezwaren: wanneer kan ik spelen? Eigenlijk enkel als de kinderen slapen)

- flamenco leren dansen (ga ik zeker op korte termijn werk van maken, maar ik heb nu voor yoga gekozen, wat mij wel veel deugd doet.)

- schrijven

- een masterdiploma halen, ik twijfel nog heel erg tussen klinische psychologie of familiale en seksuologische wetenschappen.

- een “dayskipper” zeilbrevet halen, en véél meer zeilen dan de afgelopen zomer. Volgende zomer gaan we al zeker een week zeilen, terug in Corfu, deze keer met de kindjes. Ik popel. Zeilen is de ultieme ontspanning, je bent zo bezig met de wind, de zeilen, het water, je koers, … en dan die stilte. Heerlijk.

Plannen te over dus. Maar dat concrete doel, op korte termijn. Daarover later meer. Laat mij maar broeden.

Venetië

staat opeens op één in mijn lijstje der lievelingssteden waar ik zeker zou willen wonen. (Ik heb er trouwens deze week van gedroomd, dat ik met succes aan het solliciteren was voor een baan ginder. Ik moest enkel nog beloven dat ik zo snel mogelijk Italiaans zou leren.) Ja, dus Venetië springt zomaar eventjes over Parijs, Barcelona en zelfs over Lissabon. Waarom?

Omdat…

… er nergens auto’s en brommers rijden, zelfs die typische Italiaanse Vespa’s niet. Wat een genot, al die Campo’s (want er is maar één Piazza in Venetië) waar je rustig kan rondslenteren, een koffietje drinken, je kinderen kan laten rondlopen. Mijn lievelingsplein is Campo San Margherita, totaal niet toeristisch, waar de Venetiaanse pubers rondhangen.

… het Italië is, en dat betekent pasta en cappuccino. Mmmmmmmmm. De beste cappuccino kwam trouwens uit de oude art-déco percolator achter de toog van Il caffè op datzelfde Campo San Margherita, in de wijk Dorsoduro. Oooh. Ik (euh) kom terug klaar als ik er alleen nog maar aan denk. 

… ze er zo heerlijk veel tijd uittrekken om samen te borrelen, of te aperitieven, noem het zoals je wil: een spritz, een paar cicchetti (kleine hapjes, zoals de tapa’s in Catalunya), een terrasje of ergens rechtstaand aan de bar: dat is la dolce vita. Echt. 

… er precies meer kerken zijn dan dat er mensen wonen en dat daar echte pareltjes bij zijn, zoals het kerkje op Murano, Santa Maria e Donato, dat we bij valavond bezochten, we waren er alleen, de duisternis viel en het was magisch.

… ik echt wel mijn sterrebeeld ben, nl een visje, en ik mij dus als een vis in het water voelde bij al dat water en die bootjes. Leve de Traghetto, oftewel de Gondola die nog een echt overzetbootje is over het Canal Grande en waarmee je voor een halve euro oversteekt.

… je er ook nog de eilandjes Burano en Torcello hebt, ver weg van de toeristische massa op San Marco, stil en vredig, alsof de tijd er al jaren stil staat. Groen en weids.

… we er zalig gelogeerd hebben in een oud klooster, en lekker hebben gegeten in enkele heerlijke restaurantjes (leve onze trotter maar weer). 

… ik er het lekkerste ijsje (de lekkerste gelato moet ik zeggen) heb gegeten sinds lang, op de kade (de Zattere) van Dorsoduro, terwijl de zon langzaam wegzakte tegenover ons. Zucht. Need we say more?

(zie ook de fotootjes)

in een notedop

want er is te veel en er is te weinig tijd.

We hebben mijn broer gevierd in de Hoge Rielen, het was heerlijk. Nog een keer met de hele bende bijeen.

Ik ben gisteren naar Luka Bloom gaan luisteren en kijken, en de man blijft het doen. Hij blijft het hebben. Het was genieten.

En morgen slaap ik in een Venetiaans bedje. Ik popel. Just my man and me.

Arne en Lisa zijn vijf, en bij deze wil ik de leeftijd van vijf jaar uitroepen tot meest zalige leeftijd ever.

Vorige week was ik in Brugge, het Venetië van het noorden, en mijn schoolvriendinnekes and me hebben daar een heerlijk avondje en dagje beleefd. Ik heb mijn eerste tango-pasjes gezet. Het smaakte absoluut naar meer, moet ik zeggen.

Vorige week zijn we eindelijk ook nog eens samen uitgeweest in ons eigenste Brussel, met onze favoriete Brusselse vrienden. Of moet ik zeggen ons favoriet Brussels tanteke ? ‘t Was, zoals altijd, geweldig plezant.

En mijn schoonouders zitten in Japan. En omdat opa jarig was, hebben we hem daarginds verrast op een specialleke. Ze hebben in kimono door een oude wijk in Tokyo gelopen. Foto’s zijn ons beloofd.

Tot zover deze notedop. Geniet van de herfst, ‘t is bijna weer lente!