… hoe zalig is dat. Ik krijg er nog steeds niet genoeg van. Ik moet opeens zo weinig, wow. Uiteraard werk ik terug voltijds, en lopen mijn drie huisgenootjes hier ook nog steeds rond, en de was wast noch plooit zichzelve. En toch. Ik heb zoveel tijd! Ik lees mij te pletter. Ik doe alles op mijn gemak. Mijn computer en mijn bureau (hier thuis) voelen zich compleet verwaarloosd. Maar ik geniet. Koffietje. Romannetje. Tijdschriftje. Krantje. Veel wandelen, veel spelen met de kindjes. Veel tijd maken om te koken. Eigenlijk vooral veel tijd voor mijzelf pakken, is wat ik aan het doen ben. Want als mijn vriendinnen hier zullen lezen dat ik zoveel tijd te over heb, zullen ze zich ook verwaarloosd voelen. Ik bel niemand, schatten, neem het niet te persoonlijk op, ik zit gewoon in een soort van overgangsfase. Ik ben lui. Ik ben nog steeds aan het uitblazen. Ik lig op te laden. Maar mijn batterijkes zijn bijna terug opgeladen. Ik voel de energie binnenstromen. Na mijn laatste jaar en mijn eindwerk, en dan nog eens die verschrikkelijke natte en koude zomer en die hernia, was ik leeg. Nog even geduld dus. Ik ben niemand vergeten, echt niet.
Maar eerst nog even niets doen. Deze week gaat dat extra goed lukken, met mijn twee kindjes op bosklassen. En straks ga ik naar de yoga-les.