You are currently browsing the monthly archive for oktober, 2008.
… en dat met mijn opaatje, gisteren. Hij had er zin in, want toen ik hem voorstelde om een tourke te gaan doen, was hij enthousiast, wat lang niet altijd het geval is. Hij heeft er zich precies ook een beetje mee verzoend dat hij zich moet laten rijden voor langere afstanden. Dus vatte ik meteen de koe bij de horens, pakt zijn vest, hoed en sjaal uit de kast, en weg waren we. Gezwind de Rijselstraat door, en op de Neermarkt togen wij neer op een lekker verwarmd terrasje. Met zicht op de Lakenhallen. Het was echt leuk. Mijn opa is eigenlijk soms echt een puber in het lijf van een 91 jaar oude man. We hebben gelachen. Tot gauw, opa!
De foto komt van de Standaard-site.
Ik zat gisteren thuis met mijn ziek zoontje, dus had ik opeens tijd. En wat doet een mens met tijd? Ik heb een cd-tje samengesteld voor in de auto, met mijn lievelingsmuziekjes. Eén ervan is deze: ik smelt altijd opnieuw als ik dit liedje hoor. Al sinds ik puber was.
en dat is meteen de reden waarom het hier eventjes wat kalmer was: we waren hier bezig met een verrassingsblog voor onze kersverse dertiger! Geniet ervan, wie zoekt, krijgt ook nog een paar hilarische babsie-fotootjes uit de oude doos te zien.
…om een lief te hebben, zei mijn dochter.
Zaterdag was het zijn vijfde verjaardagsfeestje. En ‘t moet gezegd: ‘t is een schatje.
… hoe zalig is dat. Ik krijg er nog steeds niet genoeg van. Ik moet opeens zo weinig, wow. Uiteraard werk ik terug voltijds, en lopen mijn drie huisgenootjes hier ook nog steeds rond, en de was wast noch plooit zichzelve. En toch. Ik heb zoveel tijd! Ik lees mij te pletter. Ik doe alles op mijn gemak. Mijn computer en mijn bureau (hier thuis) voelen zich compleet verwaarloosd. Maar ik geniet. Koffietje. Romannetje. Tijdschriftje. Krantje. Veel wandelen, veel spelen met de kindjes. Veel tijd maken om te koken. Eigenlijk vooral veel tijd voor mijzelf pakken, is wat ik aan het doen ben. Want als mijn vriendinnen hier zullen lezen dat ik zoveel tijd te over heb, zullen ze zich ook verwaarloosd voelen. Ik bel niemand, schatten, neem het niet te persoonlijk op, ik zit gewoon in een soort van overgangsfase. Ik ben lui. Ik ben nog steeds aan het uitblazen. Ik lig op te laden. Maar mijn batterijkes zijn bijna terug opgeladen. Ik voel de energie binnenstromen. Na mijn laatste jaar en mijn eindwerk, en dan nog eens die verschrikkelijke natte en koude zomer en die hernia, was ik leeg. Nog even geduld dus. Ik ben niemand vergeten, echt niet.
Maar eerst nog even niets doen. Deze week gaat dat extra goed lukken, met mijn twee kindjes op bosklassen. En straks ga ik naar de yoga-les.
(om kwart voor acht)
ik: “Zusje, ‘t is nog veel te vroeg, ga nog maar wat slapen, en als je dan straks genoeg geslapen hebt, mag je een beetje naar Ketnet kijken.”
Tim: “Maar ‘t is tijd om op te staan, hoor!”
ik: “Hoezo, we moeten toch nergens naartoe? ‘t Is zaterdag.”
Tim: “Maar nee gij, ‘t is vrijdag.”
En echt waar, toen viel hij pas, mijne frank.
Zou het als excuus aanvaard geweest zijn op het werk?
Wimpie alias Lebbercherrie is goed op dreef: I loooooooooooooooove zijn “going on thirty” grollen.
Recente reacties