You are currently browsing the monthly archive for september, 2008.
Hihi. Soms zie je pareltjes van vertalingskes op een restaurantkaart prijken (en néé, ik ben niet het soort Brusselse Vlaming dat zich daaraan stoort, sorry mensen uit la Flandre profonde). Zo kan je bij L’Atelier de Michel D bij je Sint-Jacobsnootjes “verloren groetjes” eten. De Franse vertaling is niet légumes perdus, maar wel légumes oubliés.
Hihi. Volgens de reclame van gmail-google bovenaan mijn inbox kan ik in drie dagen mijn vaarsbewijs halen.
“Mama, waarom gaat de tijd zo snel?” (Lisa)
en nog een mooike, op een kaartje bij Plaizier gelezen:
“There is no way to happiness. Happiness is the way.”
(The Buddha)
met veel dank aan Bob en An die onze trouwdag zo prachtig hebben vastgelegd… An maakte wondermooie foto’s en Bob een heerlijke film, waarvan hij een paar stukjes op hun website heeft gezet, (er zijn ook een paar foto’s te bezichtigen, wie zoekt, die vindt):
ook nog eens een dikke merci aan Jo voor de geweldige kinderanimatie!
Awel, dat voelt goed, daar hebt ge geen gedacht van. Echt 
Gisteren hebben wij onze papieren huwelijksverjaardag op passende wijze gevierd, met een etentje in de bovenste bol van het atomium. En het was super. Het uitzicht, uiteraard, maar de spijzen, de dranken en de bediening waren ook schitterend. Het enige dat we net op het randje vonden, was een bol ijs gemaakt van blauwe kaas. Een hapje ervan was genoeg geweest. De rest van het dessert was heerlijk.
Het beste echter was mijn gezelschap. Hij zag er (bijna) even goed uit als een jaar ervoor!
Met mijn gat in de boter gevallen ben ik, en ik besef het maar al te goed.
Hopelijk doen we dit nog een keertje of vijftig over!
Ik weet niet of het voor iemand die ons niet kent ook zo grappig is, maar ik heb in elk geval dicht gelegen met dit filmpje… en jawel, we spelen mee (met vooral een glansrol voor ons Lisa)
Kruimel heeft zo haar liedje dat onlosmakelijk verbonden is met de eerste weken van haar KleineMan. Ik heb ook zo’n liedje, dat mij telkens weer terug katapulteert naar die laatste weken zwangerschap en die eerste (hete) weken met Arne en Lisa, in het ziekenhuis, en daarna in Bodegem en in Leuven…
Superschattig, niet? Maar ik bedoel het afgeleide werkwoord. En dat is waar ik mijn dagen tegenwoordig mee vul. Want zitten doet gruwelijk veel pijn, en liggen zo mogelijk nog meer. Wandelen gaat het beste. Maar een mens kan niet blijven wandelen. Dus ijsbeer ik, terwijl ik lees, of TV kijk. Ondertussen hoop ik dat het snel beter wordt. Hernia, you’re a bitch.
Recente reacties