I don’t like mondays…

Eigenlijk weet ik zelf wel waarom: de weekends zijn zo super dat de maandag telkens een vreselijke ontnuchtering is. Afgelopen exemplaar was er ééntje om duimen en vingers bij af te likken, letterlijk en figuurlijk. Zaterdag zijn we gaan eten, twee tweelingouders die zichzelf eens lekker verwend hebben, uiteraard zonder de twins in kwestie erbij. En het was heerlijk. Mijn ventje en ik werden meegetroond naar Trente in de Leuvense Muntstraat. Een waar genot. Er is geen kaart, enkel zes gerechten, en je kiest zelf of je vier, vijf of zes gangen wil. Na enige aarzeling zijn we dan toch voor de vijf gangen gegaan, wat we ons geen moment hebben beklaagd. Echt tongstrelende gerechten. En het oog kreeg ook wat het wou, wow. De ober was fantastisch, hij gaf bij elk gerecht en bij elke wijn een lyrische uitleg. Het grappige was dat ik nog bij hem in de klas bleek te hebben gezeten in de lagere school… en we wisten allebei elkaars naam nog. De rekening was gepeperd, maar we hebben hem met de glimlach betaald. Al vond mijn ventje dat de porties misschien toch wel iets royaler hadden gemogen. Maar voor de rest: als je iets speciaals te vieren hebt (als je dertig wordt of misschien zelfs als je dertig jaar getrouwd bent, of als het helemaal niets met dertig te maken heeft): Trente is een aanrader.

Zondag baadde ons tuintje zo zalig in het zonlicht dat we besloten om helemaal nergens naar toe te rijden en gewoon heerlijk te genieten thuis. Aangestoken door de heerlijke geuren van onze achterburen besloten we ook te barbecueen, en we kregen er gratis en voor niets Griekse live-muziek bij, die van bij dezelfde buren kwam overgewaaid. De kinderen hebben zich de hele middag geamuseerd in de hangmat, en wij zaten daar licht aangeschoten en mateloos tevreden naar te kijken. Meer moest dat niet zijn.