Mannen. Ik ben een fan. Nee, echt.

Ik hou enorm van mijn ventje, van mijn zoontje, van mijn broers, van mijn vader en mijn schoonvader. Van de vader van mijn vader hield ik nog het meeste van al. En dan zijn er nog een stuk of wat mannen die ik vrienden zou kunnen noemen, sommigen zijn collega’s, anderen vrienden van mijn ventje, nog anderen familie. Voor sommige mannen heb ik in ‘t geheim een boontje. Andere mannen zie ik nooit meer, maar zal ik nooit vergeten. Er zijn er op wie ik hopeloos verliefd ben geweest. Ik heb daar geen miserie mee, met mijn mannen. Ik koester hen, of mijn herinneringen aan hen. Mijn leven zou maar saai zijn zonder mannen.

Er is maar één ding dat ze niet kunnen: mijn vriendinnen vervangen.