‘t Is wijvenweek deze week, en omdat het initiatief van twee fantastische blogmadammen komt, doe ik met volle goesting mee. We hebben thema’s gekregen om over te schrijven, en ik heb dat van gisteren al gemist, toen ging het over ons lijf, en vandaag over shoppen. Jawel. Ik kluts ze dan maar eventjes samen.

Mijn lijf. Mijn lijf is een echt wijvenlijf, dat moet gezegd. Al heb ik het toch al eens voorgehad in een winkel waar een stokoud wijveke achter de toonbank stond dat me gevraagd werd “en wa zalt voor u zijn, meneer?” Uniek, werkelijk. Ik heb namelijk een pronte bos hout voor de deur, as they say. En néé, ik ben daar niet onverdeeld gelukkig mede. Als prille tiener vond ik het verschrikkelijk, al die erwtjes rondom mij, en ik zat daar al met mijn appelsientjes. Nadien heb ik er wel de voordelen van ontdekt, hoor. Maar tegen dat ik die slobbertruien durfde te ruilen voor een v-hals… Nu vind ik het vooral vervelend als ik moet rennen voor de bus of de trein. Nee, maar echt. Dat is niet grappig. Verder heb ik zoals gezegd een echt wijvenlijf, en voor alle duidelijkheid: een wijvenlijf, dat betekent rondingen. En die heb ik dus. Ik ben daar fier op, echt. Ik krijg ook veel goedkeurende blikken en complimentjes, dat helpt natuurlijk. En een man hebben die zot is van uw lijf, dat helpt ook. Dat maakt dat ge eens heel hard kunt lachen als er weer eens één of andere bonenstaak van een actrice zegt dat ze zou zelfmoord plegen als ze maatje 44 had. Verder ben ik fier op mij haar, op mijn gezicht, op mijn benen, op mijn lengte en op mijn handen. Mijn buikje, dat heeft een tweelingstorm doorstaan, dus als ik soms wat sipjes naar mijn litteken en striemen sta te staren, dan denk ik aan mijn twee wondertjes en dan zeg ik tegen mijn buik: goed gedaan, meid! Maar wat sit-ups zouden geen kwaad kunnen, I know, I know.

Over naar mijn shopgedrag. Ik ben ook op dat gebied een echt wijveke, vrees ik. Ik shop om frustraties te compenseren. Na bijvoorbeeld een examen of tijdens de pms-periode wordt er hier dan ook duchtig met de pincode gegoocheld. Maar ik ben geen schoenenverzamelaarster, noch heb ik vijfhonderd verschillende rokskes en bloezekes. Ook handtassen en andere accessoires zijn niet aan mij besteed. En het huishoudelijke shoppen (lees: naar de Colruyt gaan) daar heb ik een broertje dood aan. Gelukkig moet ik alleen maar lijstjes maken, mijn ventje doet de rest. Nee, ik shop het liefste kleren voor de kindjes (zalig toch, dat past altijd en die staan met alles), boeken, prentenboeken voor de kindjes (en voor mezelve), cd’s (ja nog steeds, ik ben zeer oud gestempeld op dat gebied, geen i-pod aan mijn lijf), cadeautjes (liefst voor mijn vriendinnen, broers, schoonzusjes en het allerliefst voor mijn ventje) en kleren en schoenen en verwennerij voor mezelf. Verwennerij as in bodycrèmekes en haarmaskerkes en zo. Maar ik shop het liefst alleen, vreemd genoeg. Ik doe dat graag op mijn eigen tempo, zonder te moeten rekening houden met iemand anders zijn of haar tempo. Ik wil ook niet graag commentaar als ik uit het pashokje kom. Uiteraard wil ik wel bàkken complimentjes van mijn ventje als ik met mijn nieuwste aanwinst(en) thuis kom. Ik ga ook altijd alles meteen aandoen wat ik gekocht heb, en dan paradeer ik voor hem. Maar in de winkel kies ik zelf. Alleen. Grote uitzondering op de regel: mijn mama. Die mag wel mee. Het leukste shopmoment van de laatste jaren was trouwens zonder enige twijfel mijn trouwkleed uitkiezen, samen met mijn mama. Dat was zooooooooo plezant jong, al die prinsessenkleren. Ik vind dat echt superjammer dat ik dat nu nooit meer ga kunnen dragen, dat kleed. Oh, en niet te vergeten onze trouwringen, natuurlijk. Dat was ook een prachtig moment daar in Antwerpen met mijn toen nog toekomstig ventje. Ik zou het anders nooit gedurfd hebben, zo’n mooi juweel kopen. Nog elke keer moet ik er spontaan van glimlachen als mijn blik erop valt. Omdat het zo’n mooie ring is, en omdat het zo’n mooi symbool is, en omdat het zo’n mooie herinneringen oproept.

Enfin. Qua wijvenweek volstaat dit. Tot morgen!