You are currently browsing the monthly archive for november 2007.
Alleen hij mag haar haren borstelen zegt zij. Met haar roze Hello Kitty borstel. Want hij doet dat veel voorzichtiger.
Vanmorgen was ik mijn lenzen aan het indoen in onze slaapkamer, terwijl zij zich aan het aankleden waren in hun slaapkamer, in zijn bed (“Nee, mama! Dat is onze boot! Pas op, je staat in het water!”). Zij ging een kleedje aantrekken met een hele rij knoopjes op haar rug, dus ik verwachtte dat ze mij elk moment kon roepen om haar te helpen. Maar nee hoor. Haar broer heeft dat voor haar gedaan. “Ik kan dat al hoor mama!” En zij dan: “Ja, Arne kan dat het beste en het snelste.” Gelukkig maar dat ik mijn moedereigenwaarde niet laat afhangen van hoe zeer ze me nodig hebben, want dat zou nefast zijn 
.
Wat ik de laatste tijd veel voor heb, is dat ik emotioneel niet op dezelfde golflengte zit als mijn vriend(inn)ekes. Ik bedoel: ik zit hier te surfen op mijn golf, eigenlijk als sinds de zomer, let’s say: sinds het supertrouwfeest van mij broertje, en sinds ons eigen supertrouwfeest is de golf waarop mijn ventje en ik samen surfen nog wat hoger. ‘t Is voor een buitenstaander soms waarschijnlijk allemaal wat derover, maar hey, ik voel mij gewoon lekker in mijn vel. Ondanks het seizoen, zelfs. En dat wil wat zeggen, iedereen die mij een beetje kent weet hoe gevoelig ik ben aan het gevolg van chronisch te weinig licht rond deze tijd van ‘t jaar. Maar nu is daar gewoon geen sprake van. Ik denk alleen maar: Cuba, here we come! En ik geef mij over aan al die mooie herinneringen van feesten, van zeilen. Ik geniet. Met volle teugen. Maar. En nu komt de maar. Ik voel dat mij dat niet altijd in dank wordt afgenomen. Soms zeg ik gewoon, gevraagd hoe het met mij gaat: ça va. Omdat ik er gewoon niet durf voor uitkomen dat het super met me gaat! Is dat nu niet de wereld om zijn kop, mensen? Als ik aanvoel dat het niet zo goed gaat met degene die het vraagt, dan zwijg ik, en dan zal ik eerder de bal terugkaatsen, zodat zij hun hart kunnen luchten. Raar toch hé, dat superenthousiast staan te springen niet altijd zo leuk is voor je medemens. Ik herinner mij nu plots ook dat mijn ventje – toen mijn kersverse liefje – tijdens onze allereerste citytrip tesamen naar Barcelona (je kan je voorstellen op wat een verliefde golf ik toen zat) echt het gevoel had dat ik dat allemaal fakete, al dat enthousiast gespring. Achteraf heeft hij mij dat verteld. Nu weet hij wel beter. Ik ben gewoon zo. Misschien ben ik als baby Obelix-gewijs in een ketel vol champagne gevallen. Wie weet?
het boek van Geert Mak, nu ook een -tigdelige reeks op de vpro, de zondagavond.
Zeer interessante en boeiende materie.
In tijden van kruisvaarten naar Mekka, is het erg nodig voor ons, de Europese medemens, de hand in eigen historische boezem te steken. En te blijven steken. Want wij komen van even ver, zoniet verder, en dat is echt nog niet lang geleden, hé. Trouwens, onze hedendaagse, Westerse vrijheid-blijheid-cultuur heeft nu ook niet bepaald naar enkel en alleen maar meer welzijn en geluk geleid. Voor enkelen wel. Voor de meesten niet.
En ook: ten koste van wat? En van wie, nu en in de toekomst? Wij hebben grote rijkdommen geleend van onze klein- en achterkleinkinderen, en het is maar zeer de vraag of die daar ooit nog iets van terug gaan zien. Maar dat is een ander verhaal.
Als iedereen nu op zijn gat valt van al die uitspraken die Jan Leyers laat optekenen in de weg naar Mekka, denk dan eens terug aan hoe wij dachten, pakweg twintig jaar geleden, over homoseksualiteit. Of, pakweg dertig jaar geleden, over echtscheiding! Wij waren, en zijn in veel gevallen, even conservatief. ‘t Is eigen aan de mens om voor een stuk te willen vasthouden aan wat hij in zijn jeugd heeft gekend, uit nostalgie. Daar teren hele politieke partijen op, op dat gevoel. En religies ook, ja.
Waar ik ook van overtuigd ben: als er iets verandert, en dat doet het, voortdurend, dan komt dat van binnenuit, van bij de mensen zelf. Wij moeten ginder niets gaan opleggen en zij hier niet. We kunnen wel proberen elkaar wat te verstaan. En eventueel ook wat te begrijpen, al is dat laatste misschien al erg veel gevraagd.
Kom, we moeten ons een beetje haasten, zeg ik om half zes. ‘t Is al half zes en we moeten zeker de trein van zes uur halen.
Ik denk dat de trein al gaat vertrekken, zegt hij.
Nee, zeg ik, de trein van zes uur vertrekt pas om zes uur, en nu is het half zes.
Misschien is het in het station al zes uur, zegt hij.
Nee, zeg ik, het is overal half zes, in het station en hier.
Nee, zegt hij.
Nee? zeg ik.
In Amerika niet zegt hij.
… dat studderen. Boe.
Kzal wreed content zijn als dat laatste jaar voorbij is. Echt.
*raapt zichzelf bijeen*
Deontologie.
Gezinsfiscaliteit.
Dat eerste, ça va nog.
Maar dat tweede.
*zucht*
kijk zelf hier eens.
Bij mij draaide ze eerst rechts. Totaal en alleen maar rechts. Maar nu zie ik haar in beide richtingen draaien.
Ben je een linkerdenker, dan
- gebruik je logica
- ben je gericht op details
- hecht je veel belang aan feiten
- speel je het liefst op veilig
- hou je van stappenplannen en lijstjes
- zorg je ervoor dat alles altijd op tijd klaar is en binnen het budget
- heb je ongetwijfeld een ordelijke werkplek
Denk je rechts, dan:
- vertrouw je vooral op je gevoel
- ben je goed in het zien van het geheel/ de essentie
- overheerst je verbeelding
- hou je van risico’s
- denk je out-of-the-box
- kleur je graag buiten de lijntjes
- is je bureau een stal
Als de uitleg klopt, zou mijne vent haar links moeten zien draaien. Het grappige van de zaak is, dat alles van de linkerdenker opgaat voor hem, behalve dat laatste puntje en bij mij is het net andersom! Ik ben een rechterdenker met een opgeruimd bureau, hij is een linkerdenker met een stal-desk. En wat die risico’s betreft, hou het daar maar bij berekende risico’s. En dat geldt voor ons allebei.
Wat zegt dat over ons?
Dat we voor elkaar gemaakt zijn, tiens.
dat krijg ik van
1. een bruisend, energiebijtankend concert van de Buena Vista Social Club last night in de AB
2. zoveel vrienden en vriendinnen rondom ons die echt oprecht content zijn en zich goed in hun vel voelen, pasgetrouwd als ze zijn 
(allez, sommigen onder hen dan toch)
3. de nieuwe baas van mijn ex-collegaatjes, die zo vol enthousiasme zit dat het alleen maar aanstekelijk kan zijn. Yes.
4. onze reis naar Cuba, die met rasse schreden dichter bij komt… JOEPIE JOEPIE JEEEEEEEEEEEEEEEEE!
daar word ik toe gedreven door…
1. de regeringsonderhandelingstoestanden. “t Is oogsten wat ge gezaaid hebt, met uw stem voor de CD&V-NVA, Vlamingskes. Had nu eens nagedacht, in plaats van paars zo af te straffen. En waarom eigenlijk? Niemand die het eigenlijk echt goed weet. Behalve dan dat ze al acht jaar aan de macht waren, en dat dat toch wel lang is. Of zoiets.
2. een autoalarm dat mij de godganse nacht heeft wakker gehouden. Als je mij hypernerveus, rotambetant en zelfs op het randje van afgrijselijk agressief wil krijgen, weet je nu hoe.
moet ik dringend gaan slapen. Echt. ‘t Was een erg vermoeiende lesdag, met onder de middag nog een rendez-vous met mijn eindwerkbegeleider. Nochtans heb ik een betoog in mijn hoofd dat ik hier graag wou neerpennen. Ik weet niet of het er nog van zal komen.
‘t Gaat over de dertigers van nu. En hoe die er toch een beetje tussen vallen, tussen enerzijds de uitverkoren generatie van de babyboomers en anderzijds de felgepamperde geeks van rond de twintig, nu. Raar. De generatie die nostalgisch wordt van twaszosimpelallemaal. Of is dat gewoon eigen aan alle dertigers, van om het even wanneer? Ik weet het niet. Ik weet wel dat de meeste leeftijdgenoten van mij helemaal niet web 2.0 zijn. Blog? Flickr? Facebook? Lastfm? Uploaden? Downloaden? HUH? Of ze moeten ict-ers zijn.
Enfin. En dan nog iets. Die vorige post hier, ik weet het niet. Ik had een mail gekregen van één of andere marketingmadam van special K. Die blijkbaar veel blogmadammen gekregen hebben, elk in een iets andere vorm. Of ik daar iets over wou schrijven. Op zich vond ik het nog wel oké. Maar anderzijds. Ik laat mij in’t vervolg toch maar beter niet meer verleiden door hun truukjes. Alhoewel de meesten er geen graten in zien: blikjes, chips, bongo-bonnen, gsm’s. Er wordt gretig over gegonsd in de blogosfeer als de marketingmensen dat willen. ‘t Brengt mij – weer – bij een oertwijfel. Zou ik niet beter stoppen met dat bloggen. Of doen zoals Lien, die nu nog enkel blogt voor haar vrienden en familie, en niet meer voor heel tinternet. Ik weet het niet. Misschien komt het er binnenkort wel van. Al heb ik hier eigenlijk ook geen last van meelezers, commenteerders of spammers. ‘t Is hier vrij rustig in de statistieken. En ik wil dat graag zo houden. We zien wel.
ochtendfilmpjes kan je hier uploaden.
De mooiste, origineelste of wildste filmpjes maken kans op een luxueus kasteelweekend ter waarde van maar liefst 229 euro. Als je jouw stem uitbrengt op een ander filmpje of als je een filmpje oplaadt, maak je bovendien kans op een champagneontbijt voor twee.
‘t Is maar dat ge ‘t weet. Moest ik hier de boel ’s ochtends eens filmen, bijster origineel zou het waarschijnlijk niet zijn, maar wild, hmmmmmm. Daarmee kan ik dat weekend misschien alsnog in de wacht slepen. Twee kleuters die liever willen spelen dan zich aankleden en eten, een papa met een ochtendhumeur, een mama die weer eens niet weet wat ze wil aantrekken… ik moet er geen tekeningske, laat staan een filmke van maken zeker?
Recente reacties