You are currently browsing the monthly archive for oktober, 2007.
zowel lichamelijk als geestelijk, that is. Gisteren zijn mijn teerbeminde en ik naar zo’n heerlijk sauna-complex geweest met onze bongo-bon die we voor onze trouw gekregen hadden (want nee, ik ben geen invloedrijke blogster).
Het lichamelijk genieten bestond dus uit hitte en koude en water en bubbels en lekker eten en drinken. Vooral de buitenjacuzzi, waar de damp afslaat, onder de wolkengefilterde maneschijn, mmmmmmmmm. En de blokhutsauna, die zo heerlijk houterig rook.
Het geestelijk genieten was dan weer van de orde van een goeie babbel met mijn ventje alsook de laatste bladzijden (snik) van één van de allerbeste romans die ik totnogtoe gelezen heb: Dit is alles, het hoofdkussenboek van Cordelia Kenn, geschreven door Aidan Chambers. MUST READ, mensen. Echt. 800 heerlijke, hartverscheurende, grappige, goedgeschreven bladzijden. Het is zo’n boek waarna je niet meteen aan het volgende kan beginnen. Het zal mijn eindwerk alleen maar ten goede kunnen komen, daar niet van.
… een grappige reactie op dit.
Hopelijk is het niet waar, in mijn geval.
*hengelt naar bevestiging hier, mensen*
is zooooooooooo zalig. En vandaag voel ik mij ook echt tevreden. Ik heb een erg goed gesprek achter de rug, dat mij zeer hoopvol stemt. Op korte termijn zal het misschien niet meteen voelbaar zijn, maar op lange termijn wel. En dat is goed. Oef. Want de situatie van al onze personeelsleden hier ligt mij toch wel erg na aan het hart. Zeker de collega’s van de dienst waar ik zelf begonnen ben hier, en waar ik lang heb gewerkt. Laat ons hopen. Als dit allemaal wat cryptisch klinkt, meer kan ik er echt niet over kwijt. Maar ik ben – voorlopig – content. Echt.
En laat het dan nu maar weekend worden. Vakantie zelfs, voor de kindjes. Vandaag mochten ze allemaal hun fietsjes mee naar ‘t school nemen, ze gingen een parcours fietsen op de speelplaats, samen met de studenten van de lerarenopleiding van de Erasmusschool. Fier dat ze waren. Deze morgen waren ze echt in bloedvorm. Ik heb niet moeten trekken en sleuren aan hen om hun kleren aan te krijgen. Meer nog, ik mocht zelfs niet helpen. Ze wilden het allemaal zelf doen. Alleen.
Ze worden groot, amai.
…in ‘t werk, op ‘t werk, en thuis stapelt zich ook één en ander op: de strijk, om zo maar eens iets te noemen. En dan was daar ook nog zoiets als een eindwerk. Euh. Hm.
Waar zit mijn dubbelgangster als ik ze nodig heb.
Blub.
… en soms niet, zoals nu. Ik ben VRE-SE-LIJK premenstrueel.
Blijf gezellig uit mijn buurt, mensen, dat is de enige raad die ik u kan geven.
*kruipt terug in haar bunker tot “het ” doorbreekt*
is echt heerlijk. Want wat ben je dan al groot, en wat kan en weet je al veel. En tegelijkertijd moet het leven nog helemaal niets van je. Spelen en fantaseren, dat is je belangrijkste tijdverdrijf. En dat doe je dan ook met verve.
Ik hou er ongelooflijk van om te kijken naar mijn kinderen als ze aan het spelen, tekenen, schilderen, puzzelen, kralen rijgen, enz zijn. Meestal beginnen ze dan spontaan te zingen.
Samen boekjes lezen is ook altijd een hoogtepunt. Met stip op nummer één op dit moment: een heerlijk klein boekje over prins Valentijn, een schaap dat niet graag zijn bril opzet en daardoor altijd alles wazig ziet, en die verliefd wordt op Berendien, wat de woede en de jaloezie opwekt van de andere vrouwelijke schaapkens. Dat vinden ze heerlijk (vooral Lisa), hoe die vrouwelijke schapen zich de haren/plukken wol uit het lijf trekken van nijd. “Wat heeft zij dat wij niet hebben?” Blijkbaar is dat ook voor hen al zeer herkenbaar als gevoel. Gek.
Of, een all time favorite: Floddertje. O ja. Super toch, zo’n meisje dat er altijd in slaagt zich verschrikkelijk vies te maken. Mama is ziek en Floddertje wil soep voor haar koken, maar tijdens het mixen spat ze de hele keuken, zichzelf en haar hondje volledig onder… en mijn kinderen bescheuren zich van het lachen.
Daarnet zei onze Arne opeens “mijn moedertje…” en hij gaf mij een dikke knuffel. Zooooooo schattig. Ik smolt als was. Hij weet het wel, hoe hij zijn mama moet aanpakken. Net zoals Lisa perfect weet hoe ze van haar vader alles gedaan kan krijgen.
schrijven hier, over vanalles.
Over een zeer geslaagd en super gezellig etentje hier ten huize, met vijf gasten die me zo na aan het hart liggen… We hebben Jamie vanonder het stof gehaald en dat is altijd zo heerlijk. Zowel het koken als het eten. En het dessertje hadden we hiervandaan, ook een dikke dikke aanrader. Echt. We doen het veel te weinig, zo tijd maken om te koken. Regelmatig, maar toch te weinig. Maar onze weekends zitten ook altijd zo afgeladen vol. Niet dat je mij daarover hoort klagen hoor. Dit weekend trouwen Wiet en Heather, dat wordt dus weer feest.
Over mijn kindjes, en hun uitspraken, en waar ze allemaal mee bezig zijn…
Over wat ik allemaal lees en gelezen heb.
Over dat prachtige cv dat op mijn bureau terecht kwam, mét kleurenfoto, kleur haar, kleur ogen… maar geen adres, telefoonnummer of e-mail. Blond, indeed.
Over mijn eindwerk.
Over hoe intens het leven soms kan zijn, soms triestig, maar juist daarom toch ook weer schoon.
Morgen wordt mijn jongste broer 29. Gefeliciteerd, bloedbroeder. In alle betekenissen van het woord.
Herfst is alleen maar leuk als er een staalblauwe lucht doorheen het verkleurende gebladerte te zien is. En dus niet als het donker, koud, vochtig en grijs is en blijft, de hele – korte – dag.
En dus ook niet als er een kwartier aan een stuk geen metro te zien is en dus logischerwijs alle perrons overvol staan met ochtendgehumeurde mensen die er allemaal nog bij willen.
Koffie dan maar. En ik wil niets horen over Fientje. En nog minder over de splitsing van. Ik ben dat hele gedoe zo beu hé mensen. We waren nochtans wel in de wolken van Martens, het toneelstuk dan. De Belgische politiek. Het heeft soms iets aandoenlijks. Maar nu even niet. Nu wordt het echt bespottelijk. En Leterme, sorry, maar veel heb ik er nooit in gezien. Als Brusselse Vlaming al helemaal niet.
Zoals jullie misschien al aan de foto’s gezien hebben: we zijn gaan zeilen, na ons grote feest, en het was zalig. Na zo’n kwakkelzomer is elk zonnestraaltje een feest voor je huid en een boost voor je humeur. We zaten nog helemaal op de top van die golf waar we door alle mooie emoties van ons feest terecht gekomen waren. En we zijn daar nog een beetje gebleven, op die top, en we hebben ervan genoten.
Het was zo… ja, zo perfect. Ik kan het niet anders verwoorden. Het was blauw, en warm, en turkoois, het was stilte en er was wind. Er waren dolfijnen, die rond en onder en naast ons bootje speelden. Er was Griekse sla. Tomaatjes, komkommertjes, rode uitjes, feta… hmmmmm. Er was zwemmen en snorkelen, vissen die foodfighten om de restjes van ons ontbijt. Er waren leuke medezeilers, ex-kapiteins die ooit in mastodonten de wereld rond hebben gevaren, en die zich nu ze gepensioneerd zijn in Namibië hebben gesetteld. Er waren typische Griekse taverna’s met typische Griekse muziek waar alles “Our speciality!” is. Er was kraakverse vis en heerlijke calamares. Vergeet die rubberen ringetjes die je hier in het diepvriesvak terugvindt.
Er was voor het eerst ankeren, en de “liggen we nu wel echt vast?”- afvragingen. Er was achterwaarts, zijdelings en voorwaarts aanmeren. Er was windkracht vijf-zes, op zeker moment. Ja, de golf die mij met de kaart en het logboek in de hand toen overspoelde zal ik niet licht vergeten. Er was die rots net onder de zeespiegel waar we achteraf gezien toch wel vrij rakelings zijn langs gevaren. Er waren prachtige baaitjes. Er was mijn man. En ik. Alleen. Op onze “Sterre”. Ik wil nog!
Recente reacties