is iets wat gedronken wordt in Ieper. Meer kan ik er niet over vertellen en het doet er ook helemaal niet toe. Wat er daarentegen wel héél véél toe doet, is dat Arne, drie jaar en bijna elf maanden, zo’n bierviltje van voornoemd merk beetpakte en zei: “s, a, s”. En ik viel bijna van mijn stoel. We gaan daar nog iets mee meemaken, met dat manneke. Ikzelf heb mijzelf namelijk ook leren lezen nog voor ik één seconde in de eerste klas bij juf Livette op een stoeltje had gezeten. Ik herinner mij nog levendig dat ik meteen bij de taakleerkracht (zo heette dat toen) moest komen en dat die mij een boek van Barbapapa en de zijnen voorschotelde. Waaruit ik foutloos voorlas.
We gaan er nog iets mee voorhebben. Misschien mijn licht eens opsteken bij San, Michel en de hunnen. Kangoeroe, anyone? Ik herken daar in elk geval véél in terug. Over mezelf, welteverstaan. We zullen wel zien. En in elk geval: stimuleren.
8 comments
Comments feed for this article
juni 18, 2007 bij 6:44 am
Lebbercherrie
Wow! Straffen toebak! Ferm manneke.
juni 18, 2007 bij 10:10 am
mb
in het boek “la gloire de mon père” heeft het hoofdpersonage, Marcel Pagnol, zichzelf ook leren lezen.
in het boek vertelt hij hoe ontzet zijn moeder was, en hoezeer ze vreesde voor zijn geestelijke gezondheid
ergens heb ik de indruk dat tot vandaag zo’n reacties nog steeds legio zijn, of niet ?
juni 18, 2007 bij 12:17 pm
babsie
in elk geval wisten de leerkrachten er toen niet echt raad mee: het enige wat ze konden bedenken was: zet haar meteen in het tweede leerjaar. Maar dat wilden mijn ouders uiteindelijk niet, ik moest wel nog leren rekenen ook hé. Met als gevolg dat ik mij uit mijn lagere schooltijd vooral véél verveling herinner. Spijtig genoeg.
Nu bestaan er wel in sommige scholen zo’n kangoeroe-klassen, maar nog lang niet overal.
“Hoogbegaafd zijn, dat kan toch geen probleem zijn?” dàt is meestal het vooroordeel. Terwijl nooit uitgedaagd worden juist een enorm groot probleem is, als je daar maar zit te wachten tot de rest van de klas ook mee is. Dan volgt er alleen maar leermoeheid uit. En het hoegenaamd niet benutten van je capaciteiten. Wat toch wel een probleem is, dacht ik zo. Trouwens, een kind dat zich verveelt, maakt véél amok in een klas.
juni 18, 2007 bij 12:26 pm
lebbercherrie
In een hok ook, Barbara, in een hok ook, da’s niet alleen in een klas… (Grapje, he, straks regent het sjakosjen en paraplus op mijn hoofd)
juni 19, 2007 bij 3:57 pm
smara ratih
amaai da s straf.
juni 21, 2007 bij 11:03 am
Tine
straf inderdaad! ik kon dat allemala niet.. Ik weet wel dat mijn broer in’t eerste leerjaar ondersteboven achterstevoren kon lezen.. Maar die jongen is ook wel wat raar
Maar zoals je zegt: stimuleren!!
juni 21, 2007 bij 7:57 pm
molady
ik hoorde juist bij een hoogbegaafd meisje van 3,5 dat je zoiets niet mag stimuleren omdat zo’n kind op den duur geen kind meer durft zijn…??? dat je zulke kinderen moet motiveren om vooral veel te spelen??? tis maar van horen zeggen hé!
in elk geval is het heel bijzonder…
juni 22, 2007 bij 7:51 am
babsie
@molady: Spelen doen kinderen sowieso, en ze moeten van mij niets. Maar als ze leergierig zijn, dan mag dat van mij. Elke vraag krijgt een antwoord. Je kan en mag toch niet ontkennen dat ze zijn zoals ze zijn? Van mij zullen ze nooit horen: “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”. Anderzijds doe ik ook helemaal geen moeite hoor, ik forceer niets, als ze aan het spelen zijn, dat laat ik hen gewoon met rust. Uiteraard, zou ik zo zeggen. Hier geen sessies klassieke muziek, wiskunde of taal op het menu! Niets van dat alles. Het enige dat wij met hen doen, is watergewenning.