opluchting

Het is met geen pen te beschrijven, wat een opluchting dit is. Exit tweede jaar Gezinswetenschappen. Het was schitterend, super interessant, zeer intens, maar het was goed geweest. Het vat was af. Het vet was van de soep. Ik kon me er niet meer voor opladen. Zaterdag is het proclamatie. Ik ben eens benieuwd.

En dan nu in de laatste rechte lijn naar het eerste grote feest van dit jaar: de trouw van mijn broertje. Mijn grote kleine broer. Ze hebben een leuke website gemaakt over hun feest. *klik*

Ik heb er zin in, man. Echt.

een gevoelige snaar

Blijkbaar ligt het gevoelig om het over hoogbegaafdheid te hebben. Althans als je het daarbij over jezelf hebt. Het komt erg stoeferig over. Voor alle duidelijkheid: dat was helemaal niet mijn bedoeling bij het schrijven van het vorige postje. In tegendeel. Ik hou mijn hart vast, en dat méén ik. Ik wou vooral mijn bezorgdheid uiten.

Want afwijken van “de norm” (wat dat ook moge zijn, dat zogenaamde normaal zijn. Zelf ben ik in elk geval nog nooit een normaal mens tegen gekomen) is problematisch. En kinderen kunnen meedogenloos zijn voor wie niet zo dicht mogelijk bij de grootste gemene deler blijft. Ik kan er echt van meepraten. Daarom en alleen daarom heb ik bij mijn vorige post die link gelegd naar Michel, juist omdat hij zo genuanceerd over hoogbegaafdheid schrijft, daarbij de problemen die eruit voort vloeien niet schuwend.

Want het is niet gemakkelijk om verstandelijk al heel veel te begrijpen als lagere schoolkind, terwijl je daar emotioneel nog helemaal niet rijp voor bent. En het is echt niet tof om je te vervelen. Om voor aansteller bekeken te worden, gewoon omdat jij nu éénmaal het antwoord wéét op wat de meester vraagt. Een streber. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg” hoor je dan de hele tijd. Maar ik dééd gewoon. Voor mij is en was dat gewoon. Ik kan en kon mij niets anders voorstellen dan dat ik ben zoals ik ben. Geldt dat niet voor iedereen?

En nee, ik denk niet dat ik een genie ben. Nee, ik voel mij niet beter dan een ander. In tegendeel. Ik hèb geen universitair diploma. En in het leven gaat het ook helemaal niet om intelligentie alleen. Dat heeft er zelfs bitter weinig mee te maken. Sociale en emotionele intelligentie zijn duizend keer belangrijker.

Toch durf ik dat woord te gebruiken. In al zijn facetten, positieve en negatieve, herken ik daar veel in.

SAS pils

is iets wat gedronken wordt in Ieper. Meer kan ik er niet over vertellen en het doet er ook helemaal niet toe. Wat er daarentegen wel héél véél toe doet, is dat Arne, drie jaar en bijna elf maanden, zo’n bierviltje van voornoemd merk beetpakte en zei: “s, a, s”. En ik viel bijna van mijn stoel. We gaan daar nog iets mee meemaken, met dat manneke. Ikzelf heb mijzelf namelijk ook leren lezen nog voor ik één seconde in de eerste klas bij juf Livette op een stoeltje had gezeten. Ik herinner mij nog levendig dat ik meteen bij de taakleerkracht (zo heette dat toen) moest komen en dat die mij een boek van Barbapapa en de zijnen voorschotelde. Waaruit ik foutloos voorlas.

We gaan er nog iets mee voorhebben. Misschien mijn licht eens opsteken bij San, Michel en de hunnen. Kangoeroe, anyone? Ik herken daar in elk geval véél in terug. Over mezelf, welteverstaan. We zullen wel zien. En in elk geval: stimuleren.

‘t is weer “met de moed der wanhoop”-tijd

en deze keer kan ik mij er echt niet voor opladen. Gisteren was ik al de hele dag thuis, maar heb ik geen boek opengehad: Arne was bij mij. Die is er terug door aan het komen. Hij is echt wel serieus ziek geweest deze keer. Ocharme. Een oorontsteking samen met een oorspeekselklieronsteking was het. Erg pijnlijk. Hij zag eruit alsof hij de bof had. Zo’n dikke kaak. En hij kon zijn nek bijna niet bewegen. Als je dat meemaakt, is studeren meteen zéér relatief. Maar het moet. Ik mag en kan nu niet opgeven. En avant!

als je dochter aan de telefoon…

… tegen haar zieke broer bij mamie en papie in Leuven zegt: ik was wel een beetje triestig hoor vandaag op school zonder jou, dan smelt je hart. En als ze daarna vertelt dat “Charlotte van die andere klas” heeft gezegd dat haar kleedje niet mooi was, nota bene haar lievelingskleedje met poesjes op, dan is al de rest relatief. Zelfs examenstress, slechte verkiezingsuitslagen en rugpijn.

Wat denkt dat wicht wel, zeg!

Mijn kind, schoon kind. Haar peter Maarten zou zondag alvast apetrots op haar geweest zijn, toen ze in de speeltuin van het provinciaal domein in Kessel-Lo aan de touwen hing te bengelen hoog in de lucht, als een volleerde scout, enfin gids. Ik was even bang als fier.