de soundtrack van de jaren ‘90

Voor Milow was dat (oa) Jeff Buckley. Voor mij was dat schijfje er zeker ook bij. Wat heb ik zoal grijs gedraaid als tiener?

Zeker Arno. Maar ook (toen al) oude zakken als Tom Waits en Leonard Cohen. Daar kon (en kan) ik in zwelgen. Dire Straits ook, en Pink Floyd. En Jacques Brel en Edith Piaf.

Wat nog? Vreemd genoeg (voor mij niet, maar voor de average teenager waarschijnlijk wel) luisterde ik in die periode heel graag naar oude muziek, zoals het Huelgas Ensemble. Ook Portugese muziek, toen vooral Madredeus (die live CD!), nu Mariza en Cristina Branco.

Ik heb toen toch ook veel geluisterd naar Pearl Jam (I’m still alive) en naar Nirvana, vooral de unplugged CD. Naar Lenny Kravitz. Naar Sinéad O’Connor. Naar dEUS, uiteraard. Al vind ik hun allerbeste liedje “Nothing really ends”, wat toch van wat later is. The Red Hot Chili Peppers. The Cure. Sting. Paul Simon (Graceland, de eerste CD die ik ooit kocht). Texas. Tanita Tikaram. Tracy Chapman. R.E.M. The Scene. Gorki. Radiohead. U2 (The Joshua Tree: grijs-ge-draaid). Luka Bloom (die volgde ik doorheen het ganse Vlaamse land op alle gratis festivallekes).  

Those were the days.

hoe broos toch ons geluk

Op een personeelsdienst werken is tof, omdat je iets tastbaar en concreet kan doen voor mensen. Maar het is ook de plaats waar soms alle menselijke ellende bijeen komt. Vandaag was het weer erg. Zo’n schoon weer buiten. Brueghel wist het al toen hij de val van Icarus schilderde: de boer, hij ploegde voort en de zon trekt zich ook niets aan van alle ellende. Die schijnt onbekommerd volop.  

Maar één collega heeft haar mama verloren, een andere collega krijgt slecht nieuws over zijn nog niet geboren kindje. Een collega zijn vrouw is doodziek. En nog een andere collega is zelf getroffen door een herseninfarct. Die is gelukkig ondertussen al weer aan de beterhand.

Begrijp je nu waarom ik hier vandaag al een paar keer kippenvel heb gehad?

Mijn ventje kreeg voor zijn verjaardag een kaartje met daarop het beroemde gedicht van Pierre de Ronsard:

”Vivez, si m’en croyez, n’attendez à demain,
   Ceuillez dès aujourd’hui les roses de la vie.”

Doen, hé mensen. Zet u sebiet allemaal op uw/een terraske en drinkt er één op uw gezondheid.

feestjes en co

Zaterdagavond was het feest voor mijn ventje, want dertig wordt je maar één keer in je leven. ‘t Was een zeer geslaagd onderonsje in het leuke zaaltje boven de Bécasse.

Zondag was het moederdagfeest, en de halve familie was wederom bijeen om het supergezellig te maken.

Woensdag vertrekken we naar Frankrijk, omdat mijn ouders 35 jaar getrouwd zijn en dat op gepaste wijze moet gevierd worden. Dus waarom niet er een weekendje Frans-Vlaanderen tegenaan gooien, met de kinders en de kleinkinders. Wij zijn voor, dat spreekt. Leve de familieweekends.

En daarna zijn we nog lang niet uitgefeest. Maar daarover later meer.

Ik was net aan het zappen en botste op dat programma op TV1 over migranten. Schitterend. Met een krop in mijn keel blijven verderkijken. Over een Afrikaanse man die in België een reportage draait over de harde levensomstandigheden van de Afrikanen hier. En dat het hier dus niet het paradijs is waar het manna uit de hemel valt. Nadien vertoont hij die film in een paar scholen in Dakar. Pakkend.

schoon

Tijdens mijn zoektocht op het interweb naar schone zaken die eventueel inspiratie kunnen geven voor onze uitnodiging voor het grote feest, kwam ik dit prachtig gedicht tegen. Ik wil het u niet onthouden.

Vleugelvrouw

ik danste als een vleugelvrouw
ik wiegde heup en mijn armen
o, mijn armen
zo, in klaproosrode koelte

of speelde ik viool en had ik vleugels
en zacht legde ik mijn hoofd
zacht
als tussen bloemen, speelde ik

maar in jouw huiver voel ik
in jouw ‘ja’ hoor ik
het ongezegde nee
en zelfs de golven
de golven  

Peter van der Graaf

Hij schreef het bij dit schilderij van Chagall.

lopende zaken

“Lopende zaken,” dat is het enige waar onze regering zich vanaf heden nog mee bezig houdt, tot er een nieuwe is gevormd. Ik stel mij daar weer vanalles absurds bij voor.

Als Guy op de radio over An inconvenient truth zegt dat dat de meest angstaanjagende film is sinds De leeuw van Vlaanderen, dan lig ik toe.

Deze ochtend stond er op mijn gsm in plaats van B Mobistar zoals gewoonte, “onbekend mobiel”. Of onherkend, ik wil ervan af zijn. En de lichten in die vreselijke metrogang aan ‘t centraal station waren defect. Dat had echt iets surrealistisch, al die schimmen die op je af kwamen.

En Michiel is precies in een productieve periode (bij An gelezen): een fotoboek en een zoon! Proficiat hé, Michiel.

Mijne vent is dertig. Gisteren heb ik dus waarschijnlijk voor de laatste keer in mijn leven het bed gedeeld met nen twintiger (:-s)! Commentaar van mijn vriendin: “Maar goed dat hij dertig wordt, want zo’n vrouw als gij kunt nu toch niet trouwen met zo’n broekventje van in de twintig.” Proficiat hé, schat. En nog vele jaren vol van schoonheid en genot. 

mijmering

gisteren zou mijn oma 90 geworden zijn…

en morgen wordt mijn ventje 30.

dat is ‘t leven.

la douce France

Nergens in Frankrijk is het Franser dan aan de Loire, vind ik. Al die kastelen, die wijngaarden, en dan die trage, statige stroom daar tussenin. In de verte kan je elk moment Marie-Antoinette met haar gevolg zien neerstrijken voor een picknick. Het was even helemaal weg, en we hebben genoten. Het nuttige aan het aangename koppelen, zo moet dat hé. We hebben onze méthode traditionelle gekocht voor op het feest. En we zijn nog andere witte wijn gaan proeven en kopen. We logeerden in een heerlijk maison d’hôtes. En we hebben gefietst. En goed gegeten. Als god en godin in Frankrijk. Met hun twee godenkindertjes.