Verrassingen zijn alleen maar leuk als je blij verrast wordt. En dat was zondagavond het geval, toen we van de zee kwamen. Ik deed de deur open, we zouden snel-snel wat spullen binnen droppen en dan meteen weer vertrekken, naar het concert van Susana Baca in de AB. En dan… tiens? Wat doen die ballonnen hier aan de deurklink? Ik wist dat het niet van mijn ventje kon geweest zijn, want die was het hele weekend bij mij geweest. Maar van wie dan? En waarom? Voor mijn verjaardag? Toch wat laat… En voor die van Tim wat vroeg. Hm. Strange. En dan viel mijn oog op dit

Wat zou dat nu betekenen?
Ik deed de deur open en er volgden er nog:

Het hartjesspoor leidde tot aan de gesloten gordijnen voor onze achterdeur. Ik deed ze open en… WOW!

Daar stond een prachtige ovale teakhouten tafel te pronken, zes stoelen horen erbij en kussentjes in taupe. Heerlijk. Echt. En nu ik thuis zit en de zon schijnt, ben ik niet weg te slaan van ons terrasje! Merci hé,

 (mijn lieve schatten van schoonouders)