You are currently browsing the monthly archive for april, 2007.
Gelezen in de gazet:
“Wetenschappers hebben ontdekt dat de patronen in de iris van het oog belangrijke gegevens bevatten over de persoonlijkheid. Volgens Mats Larsson, de Zweedse gedragswetenschapper die het onderzoek leidde, ontwikkelen mensen met verschillende irissen zich volgens verschillende gedragspatronen. Dat verband tussen de iris en de persoonlijkheid heeft volgens de vorsers te maken met het feit dat de genen die instaan voor de ontwikkeling van de iris ook een rol spelen in de ontwikkeling van dat deel van de hersenen dat persoonlijke karakteristieken bevat.
Cryptes
De vorsers bestudeerden de ogen van 428 proefkonijnen en vergeleken die vervolgens met hun persoonlijkheidsgegevens. Daarbij ging veel aandacht naar de specifieke delen van de iris en de pupil en daaruit bleek dat mensen met veel “cryptes” – de draadjes in de pupil – warmer en empathische waren dan mensen met minder van die draadjes in het oog. En dat heeft volgens Larson dan weer grotendeels te maken met genetische verschillen.
Pax6-gen
Een sleutelrol is daarbij weggelegd voor het Pax6-gen, dat bij een embryo instaat voor de vorming van de iris. Eerder, afzonderlijk onderzoek gaf trouwens al aan dat een mutatie van dit gen ook kan leiden tot impulsiviteit en beperkte sociale bekwaamheden. Dat de structuur van lijntjes, stippen en kleur in de iris van elk mens anders is, is al lang bekend. Dat heeft er al toe geleid dat gecomputeriseerde foto’s van die iris in sommige landen gebruikt zullen worden bij het maken van “biometrische” paspoorten, die de unieke kenmerken van de eigenaar bevatten.”
Allez. Kijk eens diep in m’n ogen zou dus binnenkort wel eens een heel nieuwe dimensie kunnen krijgen…
Grappig, waar wetenschappers zich allemaal mee bezig houden. En ze blijven erin geloven hé, dat alles genetisch bepaald is.
Ik verover mee de wereld (via tante Annie) en zoals je ziet heb ik nog niet bijster veel van ons blauw planeetje gezien… moest mijne vent dit ingevuld hebben, bijvoorbeeld…
Maar! Daar gaat snel verandering in komen, ha! Eindelijk zal ik ook eens één van onze grote plassen overvliegen. En ooit gaan we ze allemaal over zeilen.
Helaas is het eerst nog even werken ende studeren wat de klok slaat. Maar dit weekend even niet: we gaan naar de Loire van chambres d’hôtes doen. En ik heb nog een paar schoolresultaten binnengekregen en die waren uitermate bemoedigend, joepie.
Gisteravond zat ik met mijn beste vriendin op het terrasje van O Fado in de Parijsstraat te genieten van een werkelijk énorme aardewerken kom arroz de marisco (zeevruchten met rijst dus). Met een koel glaasje witte wijn. En meer moest dat niet zijn. Mijn ouders zijn net terug van Lissabon en mijn goesting om daar nog eens terug heen te gaan stijgt met de minuut. Staat absoluut in de top drie mijner lievelingssteden.
Wie net als ik op deze schitterende dag toch achter zijn computer moet kruipen, krijgt dan toch ook een beetje earth-gevoel mee…
‘t Gareel is kampioen. En wij hebben een lichte kater. En dat werkje voor ‘t school moet tegen morgen af. Maar ik ga toch straks naar buiten. Nè.
En volgens de vacature ben ik een scharrel!
Gezelligheid is de alfa en de omega van de scharrelkip. Als sociaal dier staat ze er voor op en gaat ze er mee slapen. Haar hele bestaan cirkelt rond gezelligheid. In de professionele sfeer schurkt ze zich graag tegen collega’s aan en slaat ze zo mogelijk nog liever vlotte praatjes met klanten. Desgewenst kunnen daarbij uiteraard ook charmes worden uitgespeeld en graantjes worden meegepikt. De scharrelkip breekt desalniettemin ijs als de beste, ze is groots in smalltalk en ze weet als geen ander vertrouwen op te bouwen. Dat ze, anderzijds, in de praktijk vaak meer vatbaar blijkt te zijn voor onvoorziene calamiteiten en complicaties dan de batterijkip, belet niet dat ze qua sympathiek imago werkelijk alle concurrentie aankan.
samen met hun mannen, of zonder.
Nog wat trouwplannerij: we hebben een fotograaf uitgekozen, we hebben onze mini-honeymoon vastgelegd (de week vlak na onze trouw nemen we een weekje) en het wordt een zeilvakantie bij Corfu, hoezee! Ook de ringen zijn gekozen, bij Wim Meeussen in Antwerpen. De traiteur is meer dan goedgekeurd na de proeverij (hopscheuten! oh zaligheid!) en het weekend van de eerste mei gaan we naar Frankrijk onze zelfontdekte bubbelende godendrank ophalen. Onze enige Koekelbergse Vlaamsche schepen wil ons trouwen. Nu nog de uitnodigingen, de kledij van de bruidegom en de bruidskindjes en de notaris. En dan zijn we er zowat door, door ons lijstje. Wow. Bezint eer ge eraan begint, gasten! Maar als ge zo zot te krijgen zijt, geniet er dan van. Met volle teugen. Want het is plezant. Echt.
De Paasvakantie was heerlijk, veel te rap voorbij. De zomer was in ‘t land, ook in de Oostkantons en daar zaten wij! Te genieten van de CD van het Oinkbeest.
Zo’n aanrader voor al wie kleuters in huis heeft. Arne en Lisa zijn er zot van. Net zoals hun mama en nonkels destijds. Mooie muziek en mooie boodschap. Suikerzoet, dat wel. Mijn tante was er ook, en dat was echt tof. We hebben gegiecheld als de eerste de beste bende huppeltrutjes van dertien. Dat doet me eraan denken. Ik heb ooit op een scoutskamp met als thema Hollywood de oscar van de giechel gekregen. Niet geheel onterecht, waarschijnlijk 
! Anyway. Het is daar een beetje het einde van de wereld. En dat voelt goed. Glooiende weiden, koeien. Leeuweriken. Mooie dorpjes. Café’s die speciaal voor ons opendoen en waar we hardgekookte gekleurde eieren krijgen. Ik vind dat puur geluk, ik.
Zaterdag ging ik naar de match van ‘t Gareel, want ze staan eerste met nog één speeldag te gaan, en als ze nu zaterdag winnen, dat zijn ze kampioen! En dat in hun dertigjarige jubilé-jaar. Enfin, ge begrijpt. ‘t Was daar een gejoel en een tandengeknars en een gevloek, tot de beslissende goal viel. Oef. Zelfs mijne papa is komen kijken, dus mijne sjoe kon niet anders dan zich met verve van zijn verdedigende taak te kwijten. Nee, de hele ploeg is echt een crèmeke. Hopelijk maken ze het de zaterdag af en dan kan het champagnezuipen beginnen! Onwaarschijnlijk hoe zot ge wordt, zo naast dat veld. Ik, ja. Straf.
Mijn lievelingsneefke is drie jaar nu, en dat moest natuurlijk ook uitgebreid gevierd worden. Met een zonovergoten tuinfeestje. En zondag hadden we dan nog rendez-vous in Planckendael. Mijn kindjes hebben weer een vakantie achter de rug om u tegen te zeggen. En de mama heeft er ook van genoten. Zeker de tweede week, toen de rug weer wat mee wou.
Mooi, maar voorbij. Want gisteren was het weer werkendag en vandaag terug naar school. Back to reality, dus. Het gaat hier nog stuiven, de komende weken. Ik zet me schrap zo tot half juni. En dan moogt ge binnen mijn gehoorsafstand het woord school noch het woord studeren nog luidop uitspreken, compañeros! Of… dat ziet ge dan wel, wat dan. Maar ‘t zal niet grappig zijn.
Nu ik toch over mijn boontjes aan het biechten ben: ik heb ook een virtueel boontje voor iemand. Die ik nota bene nog nooit in levende lijve heb gezien. Maar zijn blog lees ik al héél lang. Het was één van de eerste blogs die ik ben beginnen lezen en volgen, eigenlijk. Na sunnymoon, dan. Maar die ken ik dan weer wel levend en lijf.
Opeens was ik virtueel verliefd. En dat kwam door deze post. Don’t ask. Maar ik vond het gewoon super schattig, hoe hij over zijn potje pudding schreef. Voordien las ik eigenlijk vooral gretig de stuksjes van Littl-Q alginder. Maar sinds dat berichtje ben ik verloren. Hihi 
*bloost*
ik heb er ééntje – enfin neen, ik heb er veel – maar in elk geval: ik heb er één voor Karel, het neefke van Tim. Die is nu met twee vrienden het Latijns-Amerikaanse continent aan het doorkruisen. Ze bloggen er ook over.
Ik heb over hem gedroomd, een paar nachten geleden. Hij zag er schitterend uit: bruin, gespierd, een ruig baardje van een paar dagen (dat vind ik zalig). ‘t Was spijtig ontwaken, dat geef ik eerlijk toe 
Hey, Carlos, geniet nog van de tijd van uw leven en tot binnenkort, hé!
(hij staat in het midden)
Verrassingen zijn alleen maar leuk als je blij verrast wordt. En dat was zondagavond het geval, toen we van de zee kwamen. Ik deed de deur open, we zouden snel-snel wat spullen binnen droppen en dan meteen weer vertrekken, naar het concert van Susana Baca in de AB. En dan… tiens? Wat doen die ballonnen hier aan de deurklink? Ik wist dat het niet van mijn ventje kon geweest zijn, want die was het hele weekend bij mij geweest. Maar van wie dan? En waarom? Voor mijn verjaardag? Toch wat laat… En voor die van Tim wat vroeg. Hm. Strange. En dan viel mijn oog op dit
Wat zou dat nu betekenen?
Ik deed de deur open en er volgden er nog:
Het hartjesspoor leidde tot aan de gesloten gordijnen voor onze achterdeur. Ik deed ze open en… WOW!
Daar stond een prachtige ovale teakhouten tafel te pronken, zes stoelen horen erbij en kussentjes in taupe. Heerlijk. Echt. En nu ik thuis zit en de zon schijnt, ben ik niet weg te slaan van ons terrasje! Merci hé,
(mijn lieve schatten van schoonouders)
Hernia, dat doet verdorie pijn. 
En ik wou gaan stappen met de rugzak dit weekend. ‘t Zal niet kunnen zijn.
Toch zoveel mogelijk van het zonnetje genieten, dan maar. En de pijn verbijten.
Recente reacties