You are currently browsing the monthly archive for maart 2007.
in de versie van Arne (bijna vier):
Dormez met Sabine
Bim bam bom! 
gelezen in de Brussel deze week van vorige week
Fotograaf Dieter Telemans heeft een boek met bijbehorende tentoonstelling uit. Schitterend, als je ‘t mij vraagt. En als je nog eens gaat golfen aan één van de Spaanse costa’s, denk er dan aan dat één golfterrein evenveel water vereist als de waterbevoorrading van een dorp van 15000 mensen.
…we gaan trouwen op 15 september 2007 om 10 uur. En als we ne Vlaamstalige schepen willen om ons te trouwen, moeten we een schrijven richten tot het college van burgemeester en schepenen.
…we hebben geboekt voor Cuba. Voor vier weken. Rum(ba) & Son, here we come 
…da wast.
(zie)
oef. oefferdeoef zeg.
ik had echt gewoon niet geweten hoe ik anders die drie weken stage had moeten inpassen in mijn nu al overvolle agenda.
dus: yessssssssssssssssss !
en nog eens bedankt hé, mijn bolje.
Het begon schitterend. En het is zo gebleven, tot zondagavond. Mijn ventje en ik hadden aan de school van Arne en Lisa afgesproken. Ik kom dan met de bus tot daar, hij met de auto. En we halen ze dan samen op en rijden samen naar huis. Thuis aangekomen begon ik alles bijeen te rapen, boekentasjes enzo, om binnen te gaan. Neenee, zegt mijn liefie. Blijf maar zitten. Ik heb een verrassing voor jullie. En wij reden voort. De kindjes mochten bij omi en opa blijven slapen. En wij reden voort. Onder ons twee. Naar de sauna! Zalig. Ze hebben daar een reuzenjacuzzi buiten. Fan-tas-tisch. En een loeihete hammam met ijskoud dompelbad in. Zo’n deugd dat dat kan doen.
Zaterdag was het rustig ontbijten met omi en Lisa. De mannen waren naar het containerpark. Daarna zijn we naar de zwemles gegaan. En dan naar Leuven, naar mamie en papie. We moesten nog alles inkopen en voorbereiden voor onze brunch zondag. En ’s avonds naar het wondermooie concert van capella nova in het kleine maar zeer fijne kerkje van Wakkerzeel. Mijn hartsvriendin Hanne had een heel grote solo en ze heeft dat schitterend gedaan. Ik was zo fier! En ook echt ontroerd.
Zondag was het dan brunch. Wegens weer een jaartje ouder maar vooral omdat alle redenen goed zijn om mijn vier beste vriendinnekes samen met hun gezinnekes nekeer goed in de watten te leggen. Maar eerst heb ik nog cadeautjes gekregen van mijn liefste en van mijn kindjes. Een ticket voor “Die Zauberflöte” in de Munt. Wou ik al zo lang eens, naar de opera gaan. En twee prachtige prentenboeken. Ik ben er zot van.
Het was een heerlijk feestje met acht kindjes tussen acht maanden en zes jaar. En elf oudere kinders. En veel eten en drinken en gezelligheid. Wel geen zon, maar dat kon ons niet deren. Heel mooie cadeautjes. (Nog eens merci hé, Nele, Hanne, Lien en Kristina).
En nog was het feestje niet gedaan, want in de namiddag zijn we nog eens naar “ons” kasteel gaan kijken, samen met onze (schoon)ouders. Die het even prachtig vonden als wij, gelukkig. Ook een leuk hotelletje in de buurt gevonden. Voor de morning after-party . ’s Avonds hebben we samen gewokt. En iedereen was net op tijd buiten zodat mijn liefste en ik ons in de zetel konden vlijen en naar Flikken kijken, onze wekelijkse stek. Zo spannend maat. Ik ben zot van Jo de Meyere. Zo’n mooie mimiek dat die heeft.
Nu is het alweer maandag. Straks met de collega’s een Italiaantje doen. Mmmm.
Waarom kwetsen mensen die heel diep gekwetst zijn mekaar nog dieper?
Waarom?
Waarom geven ze mekaar de schuld?
Je zou zeggen dat ze mekaar vinden in hun verdriet.
Niets is echter minder waar. Spijtig genoeg.
En wat nog spijtiger is: opnieuw is de onschuldigste hier het grootste slachtoffer van.
*zucht*
*diepe zucht*
Moe, vraagt hij.
Mat, zeg ik.
Afgemat.
Vermoeid.
Doormoe?
Bekaf.
Afgetobd.
Afgepeigerd!
Uitgeput.
Halfdood!
Doodop?
Gebroken.
Geradbraakt.
Kapot.
Vleugellam.
Ik ga slapen, zeg ik.
(uit: Ward Comblez – He do the life in different voices, Josse de Pauw)
… scheen de zon heerlijk, en ging ik met de kindjes naar de zwemles. En fietsen in het park. En een ijsje eten. En op de speeltuin. Mijn ventje had ook lentekriebels, en die heeft de tuin aangepakt.
Maar het mooiste moment was toen mijn schoonouders opeens zeiden: gaat gij nu nekeer dààr (naast mijn ventje) zitten. En ze ons een kaartje overhandigden met “Forever” erop. Een schoon kaartje. Ons eerste officiële wenskaartje om ons te feliciteren met ons huwelijk. Ik was ervan gepakt, echt.
Raar hoor. Zo zitten kijken naar Tannicka, dat Viëtnamese meisje dat haar roots op zoekt, samen met haar adoptieouders. En zelf de hele tijd denken aan twee nichtjes die ook geadopteerd zijn. En of zij dit ook zien. Samen met hun ouders. En wat zij hiervan vinden. Krijgen ze hierdoor het verlangen om ook op zoek te gaan? Of juist helemaal niet. Het is ook allemaal niet evident. Noch voor het meisje. Noch voor haar ouders. Noch voor haar biologische ouders. Ik heb al menig krop weggeslikt. En een traantje weggepinkt ook.
ik. moet. studeren.
net nu ze voor zondag de eerste echte stralende lentedag beloven met volle bak zon en temperaturen tot 15 graden… 
mijn tijd komt nog. ha!
Recente reacties