Ik ben het, en ik vrees dat ik volledig pas in het cliché-plaatje van prille dertigers. Ik wil namelijk alles. Ik wil werken, studeren, mijn kinderen, mijn man, ik wil ook mijn familie en mijn vriendinnen. En ik wil reizen, cultuur, concerten, theater, boeken, tijdschriften, kranten. Ik wil sporten. Ik wil Spaans leren. Ik wil flamenco leren dansen. Ik wil bloggen. Ik wil een supertrouwfeest voorbereiden. Ik wil uitgaan en op café hangen. Ik wil op restaurant gaan. Naar de sauna. Spelen met mijn kindjes. In de sneeuw, dat wil ik.

Maar ik vrees dat er maar vierentwintig uur in een dag zijn.

Spaanse les: geschrapt. Al de rest: plannen en company. Het lijkt wel alsof ik niets anders doe dan plannen, lijstjes maken. Afpraken maken. Ik denk echt, en ik meen het, dat dit het allereerste jaar van mijn leven is waarin mijn agenda op 26 januari al zo vol staat. Tot eind oktober zelfs. Ei-vol.

Vroeger zei ik altijd als een soort van boutade dat ik agenda’s haatte en dat ik plannen maken haatte. Geef mij maar een lege agenda die we opvullen op het moment zelf, met waar we op dat moment maar goesting in hebben. Nu kan dat eenvoudigweg niet meer. Maar aan de andere kant is dat ook best leuk. Het zal me het jaartje worden. Wow.