isn’t that what they say? Het was een zware nacht. Mijn ventje is geveld, en de kindjes ook. Buikgriep, you’re a bitch. Om half twaalf werd Arne wakker, en toen zei hij al dat hij buikpijn had. Om 01u14 ging de wekker om onverklaarbare redenen luidkeels af. Hou je knopjesminnende kindjes ten allen tijde in de gaten, ik zeg het u. Enfin. Om kwart na twee klonk geweeklaag vanuit de kinderkamer. Ik wist meteen waarom. “Mama, ik heb overgegeven.” Ocharme. De boel opgekuist en gewassen en getroost. Om iets voor zeven begon Lisa te jammeren. Diarree. Ik bespaar u, gevoelig lezerspubliek, de verdere details. Voorlopig houdt mama stand in deze poel van ellende. Maar Sunnymoon’s hoogmoed  ;-) indachtig, hou ik nu heel erg hout vast. 

Zonder koffie of ontbijt rende ik naar de metro, want lessen op het HIG gaan altijd gewoon door, no matter what kind of night it has been. Ik kwam aan op het metroperron en heb toen een paar keer héél hard in mijn oogjes gewreven. Maar ik was wel degelijk wakker. Goeiemorgen.