You are currently browsing the monthly archive for januari, 2007.
Ik beken: ik ben verliefd.
Wow.
Wat een klasse.
Wat een lijf.
Wat een blik.
En… ze is nog grappig ook.
Oh Mieke Debruyne.
Heb meteen haar columns in de standaard gelezen. Zalig.
Even een quote uit haar column ”zomer”:
Verlangend adem je de lucht in, die zwanger is van euforie. Je proeft de belofte van een onvergetelijke zomer. De aspergepunten boven op je slaatje smelten op je tong en herinneren je aan die eerste kus. Het ijsblokje in je cocktail vindt het leuker tussen je borsten. De zon streelt je huid en geeft je de kleur die het beste bij je past. Als een frisse bries de haartjes over je lijf rechtop doet staan, gaat er een siddering door je heen, die even tolt rond dat ene punt onderaan je buik. Dan gaat de wind weer liggen.
Lieve, lieve, lieve Barbara, oh, gij, sterke vrouw, die een zeer druk en interessant leven lijdt plus een zeer goed bezochte blog beheert (slijm, slijm), zou je mij ook willen linken? Kwestie van uwen grote getallen aan bezoekers naar mijn verdorven krochten te lokken? “Neen” kan ik aanvaarden, van “ja” droom ik, but dont say, “Perhaps, Perhaps, Peeeeeeeerrrrhaps”.Groetjes,
Tja? Hoe zou ik dit ooit kunnen weigeren?
Bij deze dus, Wimpie. 
PS ‘t is dat lijden dat het hem heeft gedaan, hihi
* ik heb ze eindelijk gevonden, de bottekes van mijn leven! Mèt korting. Yess! Mijn dag kan niet meer stuk. (Ik ben een echt vrouwtje, jaja.)
* gelezen op tinternet: de divacup! Lees en oordeel zelf, dames. (Heren niet dus, inderdaad.) Zelf moet ik precies nog even aan het idee wennen. Maar helemaal tegen ben ik toch niet. Denk ik.
* wat doe jij als je onder stress staat? Als je die spanningen niet meer zo simpel van je af kan schudden, als je ligt te woelen in bed, al ben je doodmoe? Als je rug pijn doet?
Ik heb ontdekt dat niet chocola, niet een glaasje rode wijn, niet een wandeling, niets van dat al mij helpen kan. Alleen maar: old friends. Ik belde de één, sprak af met de ander, liep er nog één toevallig tegen het lijf. Mijn beste ze-had-m’n moeder-kunnen-zijn-vriendin. Mijn lievelingsneef. Een dierbare ex-collega. Mijn broer en schoonzus. En hop: ik voel me alweer stukken rustiger en blijer. Merci, folks. Ik zie jullie graag.
En dat mijn liefste mij gisteren het werk uit handen heeft genomen door de kindjes in bad en in bed te stoppen zodat ik naar de les body-balance kon en daarna in de sauna, dat heeft ook een serieus verschil gemaakt. Merci, hé, bolje. Kom nu maar op, werk. En studie. En wat-weet-ik-al. Ik versla jullie. Zonder probleem.
Ik ben het, en ik vrees dat ik volledig pas in het cliché-plaatje van prille dertigers. Ik wil namelijk alles. Ik wil werken, studeren, mijn kinderen, mijn man, ik wil ook mijn familie en mijn vriendinnen. En ik wil reizen, cultuur, concerten, theater, boeken, tijdschriften, kranten. Ik wil sporten. Ik wil Spaans leren. Ik wil flamenco leren dansen. Ik wil bloggen. Ik wil een supertrouwfeest voorbereiden. Ik wil uitgaan en op café hangen. Ik wil op restaurant gaan. Naar de sauna. Spelen met mijn kindjes. In de sneeuw, dat wil ik.
Maar ik vrees dat er maar vierentwintig uur in een dag zijn.
Spaanse les: geschrapt. Al de rest: plannen en company. Het lijkt wel alsof ik niets anders doe dan plannen, lijstjes maken. Afpraken maken. Ik denk echt, en ik meen het, dat dit het allereerste jaar van mijn leven is waarin mijn agenda op 26 januari al zo vol staat. Tot eind oktober zelfs. Ei-vol.
Vroeger zei ik altijd als een soort van boutade dat ik agenda’s haatte en dat ik plannen maken haatte. Geef mij maar een lege agenda die we opvullen op het moment zelf, met waar we op dat moment maar goesting in hebben. Nu kan dat eenvoudigweg niet meer. Maar aan de andere kant is dat ook best leuk. Het zal me het jaartje worden. Wow.
isn’t that what they say? Het was een zware nacht. Mijn ventje is geveld, en de kindjes ook. Buikgriep, you’re a bitch. Om half twaalf werd Arne wakker, en toen zei hij al dat hij buikpijn had. Om 01u14 ging de wekker om onverklaarbare redenen luidkeels af. Hou je knopjesminnende kindjes ten allen tijde in de gaten, ik zeg het u. Enfin. Om kwart na twee klonk geweeklaag vanuit de kinderkamer. Ik wist meteen waarom. “Mama, ik heb overgegeven.” Ocharme. De boel opgekuist en gewassen en getroost. Om iets voor zeven begon Lisa te jammeren. Diarree. Ik bespaar u, gevoelig lezerspubliek, de verdere details. Voorlopig houdt mama stand in deze poel van ellende. Maar Sunnymoon’s hoogmoed ;-) indachtig, hou ik nu heel erg hout vast.
Zonder koffie of ontbijt rende ik naar de metro, want lessen op het HIG gaan altijd gewoon door, no matter what kind of night it has been. Ik kwam aan op het metroperron en heb toen een paar keer héél hard in mijn oogjes gewreven. Maar ik was wel degelijk wakker. Goeiemorgen.
douche of bad
zwart of wit
bergen èn zee
spaghetti of frieten
rok of broek
kijken of bekeken worden
thriller of komedie
zwemmen of fietsen
thailand of argentinie
Jazz of R&B
Molady stelt ons voor de keuze. Soms gaat de keuze vanzelf, ik hou bijvoorbeeld helemaal niet van R&B. Maar tussen de bergen en de zee kan ik echt niet kiezen. Allebei, graag. Een baaitje met bergen rondom… Frieten zou ik zo kunnen laten. Pasta daarentegen… En een rok, jazeker, maar dan in de zomer. Blote benen en sandalen. Red ons van de panty’s, heer. En wit. Licht, geen donkerte. Of lees de laatste bladzijden van “Wit is altijd schoon”. Prachtig. Zwemmen. Vrijer dan in het water kunnen wij vleugellozen ons niet voelen. En kijken doe ik natuurlijk ook graag en veel. Maar toch nog ietske liever bekeken worden. Argentinië omdat die Latino-cultuur mij nu eenmaal geweldig aanspreekt. Spaans, tango, Buenos Aires… daar kan geen Buddhistische (met alle respect, hoor, echt waar!) tempel tegen op.
Wat ik wil toevoegen…
lente of herfst
het boek of de film
vriend of minnaar
Wie doet verder? Graag of niet, dat spreekt.
nooit, dacht ik zo en plaatste toch nog een paar fotootjes op flickr van onze memorabele Tour Monte Rosa 2006. Het verhaal bij de prentjes kan u hier nog eens nalezen. En inderdaad, die met dat rode hoedje… dat ben ik. Ahum.
Het jaar 2006 is geweest. Zoveel dingen om met een glimlach aan terug te denken. Maar ook enkele om met een traan te gedenken. Het was een emotioneel jaar. Enkele zaken die ik nooit zal vergeten: De eerste schooldag van mijn kindjes. Valencia. Zeilen met de kindjes. Mama gaat met pensioen. Mijn schoolresultaat, en het heerlijk weekendje op de moto dat erop volgde. Onze Monte Rosa tour. Nonkel Willy sterft. Kamperen aan de Loire met de kindjes. De dood van S. Mijn oma sterft. De zoektocht naar een mooie trouwlocatie. ‘Ons’ huisje aan de zee. Onze zeiltocht op de Grevelingen. En vele mooie momenten met mijn ventje, kindjes, vriend(inn)en, familieleden en collega’s. Die dingen die het leven de moeite waard maken.
Het jaar 2007 is begonnen. Zoveel dingen om reikhalzend naar uit te kijken. Op de eerste plaats uiteraard: ons trouwfeest. Maar ook dat van (grote kleine broer) Hannes en Katrien. En dat van Wiet en Heather. En dat van Kris en Severine. Er gaat wat afgetrouwd worden in 2007. Trendsetters, wij . Onze huwelijksreis naar dat ene Caraïbische eiland waar de rum en de sigaren alomtegenwoordig zijn, alsook de prachtige koloniale architectuur, de oude Amerikaanse sleeën en de Che-vlaggen. Een kindje op komst (niet bij mij!). Gaan kamperen (Arne en Lisa hebben de smaak ook te pakken: ze dromen luidop van zwemmen in openlucht en slapen in een tent). En wie weet wat nog allemaal…
Have a real nice 2007, u allen. En laat het knallen.
Recente reacties