Arne en Lisa, 3 jaar oud

bijna elke dag is er wel een moment waarop ik denk: dat moet ik onthouden/opschrijven/filmen/fotograferen. Hilarisch zijn ze soms, die twee.

Een greep uit de afgelopen dagen:

• ze speelden dat ze onder de douche gingen, dus deden ze al hun kleertjes uit en liepen zo rond. Even later vonden ze hun blauwe nijntjes-zonnebrillen terug. Waarna ze een hele tijd naakt hebben rondgelopen met enkel die brilletjes op. Ik heb in stilte genoten. En helaas geen foto gemaakt.
• Arne in de auto op weg naar huis, ‘t was de zondagavond na ons zeilweekendje, en de volle maan kwam op, enorm groot en rond en prachtig oranje: “‘t is een zonnige maan vandaag hé, mama!” Ik denk dat dat precies is wat deze meid in mind had, bij het kiezen van een blognaam.
• in de week, op een ochtend, komen ze onze kamer binnengestormd (rustig wakker worden is er zelden bij) “Jullie zijn broer en zus, en wij zijn mama en papa!” “Oké, da’s goed”, murmelen wij slaapdronken. ”Wij hebben een verrassing voor jullie, kindjes!” Ah ja?” vragen wij. “Ja! We gaan op vakantie. Naar Frankrijk! Met de tent en met de dino!”. “Joepie!” roepen mijn ventje en ik eensgezind.    

kinderziektjes

Er was een probleem met de comments, maar door “recente berichten” in de zijbalk weg te halen, zou het moeten opgelost zijn. Hopelijk. Dat vind ik wel een nadeel(tje) hier: je kan niet aan je template. Als er iets niet klopt, moet je een mailtje sturen naar de administrator. Voor de rest: niets dan lof over wordpress. Ik kan het alle blogspot-gebruikers aanraden. En Saar en Molady: ik ben zelf ook een absolute leek, en toch ben ik er zonder al te veel problemen in geslaagd om alles over te zetten. Het programma doet alles voor jou. Doen, echt. Achter de schermen is het echt stukken gebruiksvriendelijker en professioneler.

blogspot est mort, vive wordpress!

jawel, beste mensen, ik ben er eindelijk toe gekomen. En het voelt aan als volwassen worden. Of eerder – laat ons bescheiden blijven - als tiener worden. En mijn kamer herinrichten. Iets wat ik toen trouwens enorm vaak deed, met kasten versleuren en al. Anyway, ik heb er zin in. Hopelijk u ook!

ik ben op zoek naar…

… de ultieme lovesong. En nee, ik heb het hier niet over een nummer voor onze openingsdans, moest je dat vrezen. Neenee. ‘t Is voor mijn studie. Ons nieuwe project zal gaan over duurzaamheid in relaties. Wij zoeken een antwoord op de vraag: “waarom blijven mensen bij elkaar, zelfs 40, 50 jaar lang?” Wat maakt een relatie de moeite waard, waar willen we voor vechten? Een zeer relevante vraag, dezer dagen, me dunkt. Ik spreek mij niet uit over mensen die scheiden/gescheiden zijn, verre van. Maar het blijft een feit dat er veel meer gescheiden wordt èn dat kinderen hebben, zo blijkt uit de dagdagelijkse realiteit, een niet voldoende reden is om bij elkaar te blijven. Wat dan wel?
Om er al een beetje in te komen, kregen we een opdracht mee. Die luidde: zoek de songtekst van een voor jou veelzeggend liedje over de liefde, breng dat mee tegen de volgende keer en schrijf er ook iets over: waarom heb je juist dat liedje gekozen?
Awel, ik vind dat dus niet simpel. Want ofwel heb je dan iets superklef à la “de meeste dromen zijn bedrog” (sorry voor de fans) ofwel schreeuwt het de pijn uit van het liefdesverdriet, ofwel gaat het juist over dat toppeke van extase dat je voelt als je dolverliefd bent.
Maar dat de liefde tegelijk zo ongelofelijk mooi is, en ontroerend, en intens, maar ook soms saai en vervelend, en af en toe echt kwetsend.
Dat je zowel passie als pijn met elkaar deelt.
Dat je veel geduld moet hebben, en zaken met de mantel der liefde moet bedekken.
Dat je op sommige momenten wel kan huilen van geluk.
Dat weten dat je er bent voor elkaar, hoe dan ook, het mooiste is wat er bestaat.
Dat de passie terug kan opvlammen, zelf na al die jaren.
Dat samen kinderen opvoeden tegelijk het mooiste als het moeilijkste is wat je als koppel kan doen.
Dat je elkaar nooit echt volledig kent.
Dat die blik die je enkel met elkaar deelt, die knipoog, dat “wij denken hier hetzelfde zonder woorden”, dat dat onbetaalbaar is.
In welk liedje wordt dat bezongen?
Als jij het kent, just drop al line!
Eeuwige dank zal uw deel zijn.

manon café

Hij is…
Mooi in al zijn eenvoud
Zo schoon “afgerond”
Crèmekleurig
Boterzacht
En toch ook krokant
Onweerstaanbaar:
De witte met een noot
Bij mijn taske koffie
(nee, ik kon niet nee zeggen en ja, ik heb er enorm van genoten)

gesluierde monologen

Enige jaren geleden ben ik met mijn ventje naar de vaginamonologen gaan kijken, schitterend gebracht door An Nelissen (de actrice, that is). (Die kaarten had ik gewonnen door naar radio 1 te bellen, iets wat ik nooit eerder gedaan had. Sinsdien trouwens ook niet meer, bedenk ik me nu.) Anyway, gisteren zijn we naar de gesluierde monologen gaan kijken. Het was subliem. De verhalen althans. De actrices waren soms iets te oer-hollans om alles goed te kunnen verstaan, en dat was spijtig, want dat deed af aan de sfeer. Een paar keer was de zaal echt muisstil en helemaal mee in de pijnlijke, grappige of ontroerende verhalen, maar ze konden die spanningsboog dan niet vasthouden. Toch was het echt de moeite waard. Al is het maar om te beseffen hoe groot de verschillen zijn tussen Turkse, Marokkaanse en Somalische vrouwen, bijvoorbeeld. Hoe erg de schrikverhalen zijn die de meisjes te horen krijgen over hun mythische maagdenvlies. Hoe mooi de manier is waarop vrouwen met elkaar omgaan, samen in de hammam. Hoe preuts wij zijn, in vergelijking met hen.
Schoon.  

verliefd, verloofd…

Eén van mijn beste vriendinnetjes vertrouwde het me al eens toe, en ik moet toegeven dat het bij ons ook zo is: “the big Q” verandert je relatie. Nadat de vraag gesteld is, (en het anwoord positief was, natuurlijk), daalt er een soort van rust neer over je. Zij gebruikte het woord harmonieus, en inderdaad, dat is het precies. Mijn ventje en ik, onze relatie is nog nooit zo harmonieus verlopen gedurende zo’n lange tijd, als het afgelopen jaar sinds hij the big Q stelde. Echt waar. Ik weet het, het klinkt bijzonder klef. En je kan natuurlijk duizend andere argumenten aanhalen waarom dat zo is: de kindjes zijn wat ouder en zelfstandiger, ons huis is in een fase van niet-verbouwing, we hebben allebei iets (werk, studie, hobby) waarin we ons “ei” kwijt kunnen, enz. En toch durf ik te beweren dat het aan onze verloving ligt. Een trouwfeest is een prachtig gezamenlijk project, waaraan het heerlijk samen werken is. ’t Is ook niet altijd even makkelijk (denk aan het samenstellen van de gastenlijst) maar het blijft wel iets moois: een groot feest organiseren voor al je vrienden en familieleden, al die mensen die ons nauw aan het hart liggen. En onze reis natuurlijk. *droomt weg van verre eilanden en droomjurken en dito schoenen*

zeillogboek

Vrijdagnamiddag hadden we allebei al verlof en na onze kindjes nog eens goed te hebben vastgepakt, reden we weg, de Grevelingen tegemoet. Nog even een monsterfile kunnen ontwijken door de A12 te nemen terwijl er in Vilvoorde een accident was gebeurd dat alles nadien urenlang heeft lamgelegd. De ring rond A was geen probleem en tegen kwart na vijf waren we ter plaatse. Meteen konden we ons bootje inpalmen. Mijn ventje wou nog graag uitvaren, maar de wind stond echt loeistrak, dus zijn we daar maar snel van afgestapt. Ons zo goed en zo kwaad als het kon geïnstalleerd in onze boot en daarna de plaatselijke Albert Heijn onveilig gemaakt. We hadden honger en we zagen daar allemaal nieuwigheden die we per sé eens moesten uitproberen, dus ik denk dat we proviand mee hadden voor een hele week. Daarna iets gaan eten in het dorpje Bruinisse. “Bru” voor de vrienden. We hebben de goede raad van onze ober gevolgd en een werkelijk héérlijk trio sliptongskes tot ons genomen. Mmmm. Kraakverser kon niet. Ondertussen een goeie babbel gehad over hoe we onze trouwdag zagen. Komt goed, I tell you that. Na een Irish coffee heb ik geslapen als een zeemarmotje. Mijn ventje blijkbaar iets minder. Het blijft klein natuurlijk, zo’n bootbeddriehoekje. Des ochtends waren we er helemaal klaar voor. Na enige verwarring kwamen we erachter dat een zeekompas iets anders werkt dan een landkompas. Het eerste wijst naar de windrichting vanwaar je komt, het tweede wijst naar de windrichting waarheen je gaat. Doch dit geheel terzijde, en eigenlijk is het ook wel logisch. Ons bootje en wij, wij zagen het zitten. Dus wij kozen het ruime sop. Al had de verhuurder ons wel op het hart gedrukt dat de wind nog erg fel was. En dat die na enen zou gaan liggen. Welnu, dat bleek niet overdreven te zijn. Ik denk toch wel dat de met zo’n zes beaufort vertrokken zijn. En we moesten direct tegen de wind op beuken, opkruisen dus. Bonk bonk bonk deed ons bootje op de aanrollende golven. Een andere boot was er niet te zien. En ook al lijkt de Grevelingen gigantisch, toch zijn de vaargeulen waar wij met onze één meter tachtig onder de kiel door konden, niet zodanig breed. Dus: vaak overstag gaan. En brullen naar elkaar. Al was het maar omdat we elkaar anders gewoon niet zouden hebben verstaan. Tegen één uur stond mijn blaas op springen en hadden we razende honger. We hadden een – op de kaart – idyllisch plaatsje uitgekozen om te schaften. Maar in real life bleek dat pal in de wind te liggen, die op dat moment nog niet was gaan liggen. We meerden aan, maar onze boot werd met iedere golf tegen de aanlegsteiger geworpen. Niet ideaal dus. Terug weg. We zijn dan uit de wind in een werkhaven gaan liggen. Bleek dat we daar eigenlijk niet mochten aanmeren. Er stond inderdaad een knaller van een rond bord met een rode rand en een diagonale streep door. Shiiiiiiiiiiit. We lagen er nog maar net, ik was zelfs nog niet kunnen gaan plassen, toen er een boot langszij kwam van het waterbeheer of zoiets. Gelukkig mochten we blijven toen ze hoorden dat we enkel onze boterhammetjes wouden opeten. Oef. Drie kwartiertjes rust. En even ontspannen na een toch wel zenuwslopende voormiddag. Maar toch waren we het erover eens dat het super was geweest. We hebben veel geleerd, en we weten nu dat we samen zes beaufort wind pal op kop aankunnen. Yessssss.
Na de middag is de wind inderdaad wat afgezwakt naar een rustigere vijf, en ook het zonnetje toonde zijn waterige variant. We hebben mooi kunnen zeilen, nog een stuk opkruisen en dan met halve wind naar Brouwershaven, waar we de nacht zouden doorbrengen. We kwamen toe en we waren zo hard bezig met alles goed te willen doen, boot in de wind leggen, zeilen naar beneden, op de motor rustig binnenvaren… dat we vergaten te kijken waar de boeien lagen. We misten de supersmalle vaargeul naar de haven en liepen vast, als de eerste de beste amateurzeilers. Toen hebben we toch wel even flink gezweet. Maar gelukkig is het ons gelukt om met behulp van de fok en door alletwee aan de zelfde kant buitenboord te gaan hangen om ons bootje om te draaien en zo weg te varen. OEF. Manmanman. Rustig binnengevaren nadien. Er was een gigantische sluis die de hele haven kon afsluiten. Daar stond in koeien van letters op een plakkaat dat “passanten” zich eerst moesten melden bij havenmeester op de brug. Maar denk je dat mijn ventje stopt? Think again. We zullen wel zien, klonken zijn profetische woorden en we tuften de sluis door. Gevraagd aan een paar yachties waar we konden liggen, vonden we een plaatsje net voor een herberg. Schoon haventje. Het leuke is, dat je meteen midden in het centrum zit. We hadden geen sleutels om binnen te geraken in het toiletgebouw. Die zouden we waarschijnlijk wel gekregen hebben bij het aanmelden bij de havenmeester :-S. Naast ons lag een jacht met drie koppels uit Luik. Gelukkig zagen die er geen graten in om ons mee binnen te laten, zodat we konden douchen en onze tandjes poetsen. Na het borreluurtje in de zon met bier en nootjes op het dek, namen we samen een snel douchke en kookten dan ons potje op de boot: spaghetti. Klein detail: er waren enkel twee kabouterkookpotjes aan boord. De spaghetti zelf moesten we breken en in twee keer koken. De saus kon niet gemengd worden met het vlees in de pan. Maar ik zweer u: het smaakte fan-tas-tisch. Na een ferme inspanning doet douchen dubbel zoveel deugd en smaakt je eten dubbel zo goed, ‘t is een cliché zo hoog als een huis maar ‘t is gewoon waar. We kropen vroeg onder de wol, gedeeltelijk omdat we echt heel moe waren .
De volgende ochtend was de wind gedraaid en kwam ze vanuit het zuiden, met zo’n vier-vijf beaufort. Ook de zon was paraat. Ideaal zeilweer dus . We ontbeten buiten. Ik zette koffie, en ik had net genoeg koffie bij voor twee keer bij het ontbijt. Dat kwam dus prima uit, als ik niet… mijn koffiepot omverstootte. F*ckerdef*ck, geen bakje troost dus. Dan maar een tas thee. *pruillip* Mijn ventje prees zich al lang gelukkig dat hij het niet op zijn geweten had dat ik mijn cafeïneshot moest missen. We maakten alles klaar voor vertrek en voeren fluitend de sluis door, een makkie. Ware het niet dat “U heeft uw liggeld voor de afgelopen nacht nog niet betaald” opeens achter ons door een megafoon knalde. Ooooooops. Aanleggen dan maar. Ga jij maar, hoorde ik mijn wederhelft zeggen. *zucht* De brug op. Binnen zaten twee mannen gi-gan-tisch de spot met mij te drijven. Die hadden ons natuurlijk ook zien klooien de vorige avond. “Awel juffrouw, ik hoor u nog luidop ons plakkaat voorlezen aan uw man… waarom heeft u zich niet gemeld?” Ik besefte dat het niet de moment was om me van den domme te houden. Dus zei ik, geheel naar waarheid: “Tja… u weet hoe mannen zijn, hé”. Dat konden ze wel appreciëren, zo’n eerlijk antwoord. (Oef.) Ze lachten nog wat met ons geklungel, maar tegelijkertijd vertrouwden ze me toe dat zelfs de meest ervaren zeiler nog wel eens vastloopt. En nog wat blabla en dat is dan twaalf euro twintig. Nog een prettige tocht. Op halve wind scheerden we door het water, dit keer met volle zeilen. (Op dag één zeilden we met een dubbel gereefd grootzeil). Héérluk. Echt super. Superdesuper, echt. Dat is genieten. Best een vinnig bootje. We haalden het jacht voor ons in. Dat is kicken, natuurlijk. Naar een klein eilandje gevaren, waar we tegen de middag aanmeerden en daar picknickten en nog wat in het zonnetje bleven liggen met onze boekjes. What a life. Het was echt zalig. Voor véél herhalingen vatbaar. Mijn ventje en ik, wij zijn gewoon
een perfect team.

tussendoortje

vanavond volgt het uitgebreide verslag van onze zeilavonturen, maar nu even geen tijd.
toch even dit snoepje meegeven: ons Dina siert de nieuwe HUMO-cover!

zeilweekendje

Ik durf er bijna niet meer over beginnen , maar ik ga toch zeilen dit weekend. Eindelijk! Zeilen is fantastisch. De wind en het water, het is zalig om je enkel te moeten bezighouden met je boot en de stand van je zeilen. En daar dan die natuurkrachten op voelen… Letterlijk uitwaaien is dat. Iets dat meer ontspannend is voor de geest ken ik niet.
Onze kindjes zijn terug helemaal gezond, gelukkig.
En zelf hebben we ons programma afgewerkt deze week: gisteren Spaanse les, waar ik me echt naartoe heb moeten sleuren, maar eens ik er was, was ik toch weer content. En woensdagavond hebben we ons Axelle mogen meemaken in de AB. Die heeft een ziel in haar lijf, zoveel is zeker. Soul is het juiste woord. En haar muzikanten uit Memphis zijn de max. Op de één of andere manier vind ik de bassist van een groep altijd de coolste, en dat was nu niet anders. Een goed live concert, daar krijg ik altijd een energieboost van. Niets valt daarmee te vergelijken, hoe goed je muzieksysteem thuis ook is.
En zondag: stem met je verstand, maar laat je hart ook spreken!
Mijn volmacht is alvast doorgegeven. Ik stem Nederlandstalig. En rood.