Wie Kortrijk en het cultuurleven aldaar een beetje kent, kende hem waarschijnlijk ook. Mijn genereuze, goedlachse, schalkse nonkel Willy.
Hier kan je nalezen voor hoeveel mensen hij iets betekend heeft. Er staan pareltjes tussen.
En Wim Opbrouck verwoordde het zo:

Hij dronk de regen,
en hij at de wolken.
Groots en meeslepend,
in de volle volheid van
wat het leven zou
moeten zijn.
Roodgloeiend. Dampend.
Stampend. Op volle kracht.
Tot de longen vollopen.
Tot het hart stopt.
Bonkend. Bonk. Gedaan.
Hij is de zon, de sterren en de maan.
Hij is september als het regent,
april als het sneeuwt.
Hij is niet voltooid. Hij is geen verleden.
Hij is een danser. Hij danst.
Hij is van ons.
Voor altijd.
Voor altijd!

Lieve nonkel Willy. We missen je.