De maand juli is voorbij. Wat een maand, met zowel letterlijk als figuurlijk hoge hoogtes en diepe dalen. Er is zoveel gebeurd. Ik weet gewoon niet waar te beginnen. Ik zal het in stukjes en brokjes bloggen, voor zover ik er de tijd voor vind.
Maar eerst ga ik naar mijn kleine, lieve oma in Ieper. Ze zal niet lang meer bij ons zijn. Na 89 jaar. Nu vinden de dokters het geen goed idee meer om haar nog aan allerlei ingewikkelde machines te hangen. En zijzelf vind het denk ik ook genoeg geweest. Al is dat moeilijk te zeggen. Ze zit al jaren met haar geest in de schemerzone die Alzheimer heet.
Dag, omaatje. Die zo goed kon koken. Die zo graag kaartte. Die zo mooi kon zeggen: “Zalihen Oegtag” (Zalige Hoogdag). In dat sappige Westvlaams van haar.
Ik wens haar nu hetzelfde toe. Zalige Hoogdag. Voor altijd.