Bloggen, het is toch wel een beetje verslavend. Ook al had ik absoluut geen tijd, toch heb ik sommige blogjes stiekem nog gevolgd. En ontelbaar zijn de keren dat ik gedacht heb: hier kan ik een tof stuksje over schrijven op m’n blog. Doch helaas, het kon echt niet.
Heden is het vrijdag, en er zijn en paar weken gepasseerd sinds m’n laatste schrijfsel. Er is zo veel dat ik met jullie wil delen. En bref dan maar:

• mijn drie laatste examens ben ik zonder kleerscheuren doorgesparteld. De avond van de bewuste dag waarop ik drie schriftelijke examens heb afgelegd, ben ik, toen ik mijn kindjes in bed had gelegd, eventjes op bed gaan liggen. Ik ben er pas de volgende ochtend weer uit gestrompeld. Ik kon gewoonweg niet meer.
• zaterdag één juli is het prrrrrrrrroclamatie. Ik hou jullie posted.
• mijn directe baas op het werk is ondertussen bijna drie weken met verlof. En ze blijft nog twee weken weg. Dit betekende voor mij mijn vuurdoop. Er was nog zoveel waarop ik standaard antwoordde: “dat moet je aan M. (mijn chef dus) vragen”. Waar ik nu dus steeds zelf een antwoord/oplossing voor moet zoeken. Maar al staat het water me soms aan de lippen, wij geven niet en nooit op. Het is een boeiende en leerrijke maar vooral supervermoeiende periode. Gelukkig krijg ik veel krediet van onze collega’s, ze hebben er veel begrip voor als ik iets niet meteen weet.
• Arne en Lisa doen het goed, we hebben ons eerste oudercontact achter de rug. Het doet deugd om iets wat je intuïtief wel weet ook bevestigd te krijgen door hun juf.
• mijn broertje en schoonzusje zijn terug van hun reis naar Peru en Bolivië en ze zien er stralend uit.
• en de kogel is door de kerk: we hebben onze trouwlocatie gevonden en ik moet zeggen mensen: het overtreft mijn stoutste dromen. WOW. Meer uitlegt volgt, ooit.
• nog twee weken en het is echt vakantie! een weekje met de rugzak de bergen in en twee weekjes kamperen met de kids: ik zie het helemaal zitten.
• en Lien en Koekie moeten ophouden met mij zo in spanning te houden!!! Neenee. Ik duim voor hen. Het worden mooie tijden.

Tot gauw, en merci voor het wachten!