Velen onder u zullen mij nu definitief gekverklaren – voor zover dat niet al gebeurd was, uiteraard – maar ik ben verslingerd aan studeren. Echt. Ik ken veel mensen die alleen met diep berouw en spijt terugdenken aan hun schoolgaande jeugdjaren. Maar ik heb me eigenlijk supergoed geamuseerd in dat HHH. (Wie van Leuven is, behoeft geen verdere uitleg, voor de anderen: Heilig-Hartinstituut Heverlee.) Natuurlijk heb ik me er ook bijwijlen doodgeërgerd aan saaie en/of ronduit domme leerkrachten. Maar die waren daar toch veruit in de minderheid. De meesten hadden iets te vertellen. En deden dat nog op een inspirerende, enthousiaste manier ook. Ik heb er toch een paar dingen geleerd. En er zelfs een paar liefdes opgelopen: geschiedenis, literatuur, poëzie, – de blogkijkcijfers duiken al naar beneden – filosofie…
Anderzijds moet je bij mij nooit meer afkomen met chemie, fysica en bewijzen uit het ongerijmde. Ik zie er gewoon het nut niet van in, voor mezelf. Ik heb hier in huis iemand rondlopen die dol is op berekeningen maken en die er zelfs zijn job van heeft gemaakt, dus het kan verkeren. Zijn enthousiasme over alles wat met wiskunde en wetenschappen te maken heeft, is mij vreemd, maar doet mij wel inzien dat het aan mij ligt: ik heb er gewoon het talent niet voor. Enige tijd geleden heeft mijn baas geprobeerd om mij de beginselen van het programmeren bij te brengen: zonder enig succes. Ik zàg het gewoon niet. Terwijl ik ook wel aanvoelde dat het zo klaar als pompwater moest zijn, zo simpel als bonjour. Maar er verscheen geen brandend lampje boven mijn hoofd.
Dus leg ik mij toe op waar ik wel interesse en (hopelijk) talent voor heb. Sinds september ga ik terug naar school. Héérlijk vind ik het. Iemand die voor me staat, die duidelijk heel veel over zijn vak afweet en gelezen heeft, en die mij uitdaagt om na te denken. Oh wat worden mijn grijze celletjes graag uitgedaagd om na te denken. In dit geval over ontwikkelingspsychologie, over pedagogiek, over sociologie, over filosofie… Ja ik ben een softie, maar dit is echt mijn ding. Ik kan daar echt een boost door krijgen. Het gevoel hebben dat mijn denkkader verruimd wordt, het gevoel hebben dat ik leef, quoi! Leve de schoolbanken!
*babsie wordt stilletjes afgevoerd voor het te erg wordt*