dus:
Ana * communie * mooi * gezellig
Ella * prachtig * tanteke * vieren * etentje * Molé * Gent
bbq * fietsen * studeren * zon * hangmat * tuin * examens * oké
dochter * ziek
en last but not least: nog drie baby’s op komst in 2008! Olé voor Sara, Indra en Liesbeth :-)!
I don’t like mondays…
Eigenlijk weet ik zelf wel waarom: de weekends zijn zo super dat de maandag telkens een vreselijke ontnuchtering is. Afgelopen exemplaar was er ééntje om duimen en vingers bij af te likken, letterlijk en figuurlijk. Zaterdag zijn we gaan eten, twee tweelingouders die zichzelf eens lekker verwend hebben, uiteraard zonder de twins in kwestie erbij. En het was heerlijk. Mijn ventje en ik werden meegetroond naar Trente in de Leuvense Muntstraat. Een waar genot. Er is geen kaart, enkel zes gerechten, en je kiest zelf of je vier, vijf of zes gangen wil. Na enige aarzeling zijn we dan toch voor de vijf gangen gegaan, wat we ons geen moment hebben beklaagd. Echt tongstrelende gerechten. En het oog kreeg ook wat het wou, wow. De ober was fantastisch, hij gaf bij elk gerecht en bij elke wijn een lyrische uitleg. Het grappige was dat ik nog bij hem in de klas bleek te hebben gezeten in de lagere school… en we wisten allebei elkaars naam nog. De rekening was gepeperd, maar we hebben hem met de glimlach betaald. Al vond mijn ventje dat de porties misschien toch wel iets royaler hadden gemogen. Maar voor de rest: als je iets speciaals te vieren hebt (als je dertig wordt of misschien zelfs als je dertig jaar getrouwd bent, of als het helemaal niets met dertig te maken heeft): Trente is een aanrader.
Zondag baadde ons tuintje zo zalig in het zonlicht dat we besloten om helemaal nergens naar toe te rijden en gewoon heerlijk te genieten thuis. Aangestoken door de heerlijke geuren van onze achterburen besloten we ook te barbecueen, en we kregen er gratis en voor niets Griekse live-muziek bij, die van bij dezelfde buren kwam overgewaaid. De kinderen hebben zich de hele middag geamuseerd in de hangmat, en wij zaten daar licht aangeschoten en mateloos tevreden naar te kijken. Meer moest dat niet zijn.
is het zalig vertoeven. Echt. Mijn ventje en ik, wij kunnen daar van meespreken. Wij zijn allebei verliefd geworden op le pays des collines. Als je op zoek bent naar rust, naar vogeltjesgekwinkelier, mooie wandelingen, beestjes-in-de-wei en stevige fietstochten, zoek dan niet verder. Giorgia ontvangt je met open armen, en de table d’hôtes is ook een aanrader. Het was genieten. Het weer was ook schitterend, en mijn nieuwe fiets is meer dan goedgekeurd. Mijn nieuwe fiets en ik, wij gaan nog ogen doen opentrekken, dat zeg ik u. De kluisberg hebben wij alvast bedwongen, mijn nieuwe fiets en ik. En binnen twee jaar, zullen mijn nieuwe fiets en ik boven op de Ventoux staan. Oh jawel. En ondertussen supporteren wij voor Martine, dat spreekt.
Badderen in een bad op pootjes, heerlijk.
Luieren met zicht op oneindige weidse heuvellandschappen, heerlijk.
Terug in de realiteit terecht komen op maandag: verschrikkelijk.
is wat ik ben. Zo. onwaarschijnlijk. moe.
Gisteren wederom drie examens doorsparteld. Met redelijk tot veel succes. Maar toen ze éénmaal voorbij waren, volgde de klap. Onherroepelijk. Opeens had ik hoofdpijn, lage rugpijn, en een kop vol snot.
En het werk hier is spijtig genoeg ook niet door de kaboutertjes overgenomen terwijl ik thuis zat te studeren…
Enfin. Genoeg geklaagd, er is veel moois om naar uit te kijken, te beginnen met een zonnig weekendje dat ik geheel alleen met mijn ventje ga spenderen, ver weg van alles en iedereen. In een b&b. Joepie! En mijn nieuwe fiets ga ik ook eens deftig uittesten dees weekend. Jochei!
Maar eerst ga ik slapen. (Na de kindjes van school te hebben gehaald, ze eten te hebben gegeven, ze te hebben gewassen, een verhaaltje te hebben verteld en ze in hun bedjes te hebben gekegeld, uiteraard.)
Had ik al gezegd dat ik moe ben?
Wow. I love it. De ronde van Vlaanderen. Ons Volderke heeft dat goed gedaan.
omdat ik ze schitterend vind.
“There is always some madness in love. But there is also always some reason in madness.”
“Il faut avoir une musique intérieure pour faire danser les peuples.”
met de groeten van Friedrich Nietzsche, en wie denkt dat dit een aprilgraptje is, die heeft daar het volste recht toe.
kijk ik uit naar lente. Vandaag schijnt de zon in mijn zij, hier aan mijn bureautje, en dat doet deugd. Dat kunt ge niet geloven. Meer deugddoende dingen uit het leventje van babsie:
* samen met mijn ventje ons fotoboek van Cuba samenstellen (leve de Hema-on-line fotoboeken) en eventjes terug ginder zijn
* naar Katarakt kijken, met enige vertraging. ‘t is schoon, vind ik.
* met mijn beste vriendin naar “Il ya longtemps que je t’aime” gaan kijken, en Kirstin Scott Thomas mogen aanschouwen in levende lijve, met dank aan radio 1. Kippenvel, zowel de film als de madame zelve.
* de camping uitzoeken waar we dit jaar onze vakantie gaan doorbrengen, heerlijk vooruitzicht.
* Hasse gaan bezoeken, de jongste telg van onze familie, en zien dat het goed is, pril geluk.
* een prachtige nieuwe fiets mogen uitkiezen, voor mijn verjaardag.
* met mijn ventje naar “No country for old men” gaan kijken. Alweer kippenvel, maar om een heel andere reden nu.
* met mijn schoonmama en schoonzusje gaan shoppen, en een mooi rokje en topje cadeau krijgen, dat de lente er nu maar eens rap werk van maakt, sie!
* gaan eten met heel de bende, omi, opa, vier (schoon)kinders en vier kleinkinders, en ‘t was lekker, gezellig en ontspannend. En restaurant met een aparte ruimte voor de kindjes, met ballenbad en alles, een waar genot. Voor alle tien.
* gaan eten met mijn ventje in ons favoriete Japanse restaurant, op mijn verjaardag. Puur genot.
* gaan wandelen op het strand in de ijskoude wind, met mijn stralende hoogzwangere schoonzusje en haar man, mijn broer-lief. Ik tel af. En ik ben by far niet de enige 
* eindelijk beginnen schrijven aan mijn eindwerk, en ik ben meteen goed op dreef, al zeg ik het zelf. Ik zie het weer wat beter zitten. Al zal juni er verdomd snel zijn…
Het huishouden, meiden, daar zet ik even mijn joker op in. Dat gaat me te ver, wijvenweek, oké, maar er zijn grenzen.
Kruimels vraagje, daar wil ik wel graag op antwoorden.
Wat alleen mijn man met mij kan, dat is niet min: hij zorgt ervoor dat ik alles aandurf, en ook aankàn.
Zoals: leren autorijden, leren zeilen, bij hem vanachter op de moto kruipen, gaan stappen op smalle richeltjes in de bergen…
Maar ook: mijn huishouden, mijn kinderen èn mijn job combineren met mijn studies. Met succes. Dat lukt omdat hij in mij gelooft, omdat hij mij graag ziet. En dat merk ik aan alles. Hij maakt van mij een betere versie van mezelf.
Mannen. Ik ben een fan. Nee, echt.
Ik hou enorm van mijn ventje, van mijn zoontje, van mijn broers, van mijn vader en mijn schoonvader. Van de vader van mijn vader hield ik nog het meeste van al. En dan zijn er nog een stuk of wat mannen die ik vrienden zou kunnen noemen, sommigen zijn collega’s, anderen vrienden van mijn ventje, nog anderen familie. Voor sommige mannen heb ik in ‘t geheim een boontje. Andere mannen zie ik nooit meer, maar zal ik nooit vergeten. Er zijn er op wie ik hopeloos verliefd ben geweest. Ik heb daar geen miserie mee, met mijn mannen. Ik koester hen, of mijn herinneringen aan hen. Mijn leven zou maar saai zijn zonder mannen.
Er is maar één ding dat ze niet kunnen: mijn vriendinnen vervangen.
Recente reacties