tweewerf hoera!

* ik ben meter geworden, jawel, ik had het hier nog niet vermeld. Mijn prachtige metekind luistert naar de naam Nausika. We zijn haar zondagnamiddag gaan bezoeken, in de schaduw van de schitterende notelaar in hun tuin lag ze daar te genieten van de warmte van haar mama en van de zon. Zo fier dat ik ben. Zowel op haar mama als op haar.

* ik ben geslaagd voor de test van mijn GO! Joepie! GO= gecertificeerde opleiding, en dat betekent dat ik de volgende acht jaartjes mijn “premie voor competentieontwikkeling” (don’t ask) krijg. Tournée générale!

Motor-blues

Het bestaat. Ik zit ermee. En het doet zeer.

Ons tripje door Picardië was super. Vanavond zal ik zeker nog eens foto’s online zetten, dat is al sinds Venetië geleden merk ik met het diepste schaamrood op mijn wangen.

We zijn woensdagavond vertrokken, het goede weer tegemoet, naar Frans-Vlaanderen. Na een korte stop in Ronse, zijn we in Hazebrouck beland, waar we logeerden op de boerderij. Donderdag beklommen we de Mont des Cats, waar een abdij met nog levende paters is gevestigd. De abdij zelf kan je niet bezoeken, maar hun winkeltje wel, en ze maken heerlijke kaas. Het uitzicht is er schitterend, op een idyllische vallei, lentegroen met wat stipjes zwart-witte koeikes. in Cassel vlijden we ons neder op een terrasje in de zon, en nadien reden we zuidwaarts, naar Saint-Riquier. Waar volgens mijn nonkel de oorsprong van de Deryckeres ligt. Verre achterneven zijn we er niet tegengekomen, wel een schitterende abdij, die baadde in het avondlicht. We hadden er een kamer bij een koppel dat al 62 jaar gelukkig getrouwd is! Heel hun leven samen op hun boerderij gewerkt. ‘t Deed ons wel iets. Vrijdag stond de Somme-vallei op het programma. Het was prachtig weer. We hebben een wandelingske gemaakt op het strand van Le Crotoy en daarna lekker gaan eten, de trotter stelde wederom niet teleur. De chef had een enorme moustache en maakte “lichte” gerechtjes, “comme moi”, zei hij dan, terwijl hij met beide handen zijn dikke buik vastpakte. We hebben onze duimen en vingers afgelikt. Nadien zijn we nog even langs de kust blijven rijden, Saint-Valéry, Ault, Mers-les-Bains… schoon. Ik heb iets met die falaisen, echt. Krijtrotsen en zee, een sublieme combinatie. ’s Avonds sliepen we in een voormalige watermolen, waar we volgens de routard konden genieten van het “glouglou” op de achtergrond. Het was er prachtig, en we waren er zo goed als alleen. Een flesje wijn, wat brood en kaas, en meer moest dat niet zijn, daar op ons terrasje in de avondzon. Frankrijk is en blijft een godenland. Zaterdagochtend zijn we de kathedraal van Beauvais gaan bezoeken. Wauw. Echt. Als je daar in dat koor staat, lijk je rechtstreeks opgenomen te worden in de hemel. Zo te worden overspoeld met licht. Een unieke ervaring. Nadien reden we via Compiègne en de bossen errond, waar we even in verdwaalden, naar Laon. Een schitterend stadje, bovenop een kluit aarde in een voor de rest vlak landschap, met een prachtige kathedraal, wondermooi verlicht ’s avonds. Vooral de torens zijn prachtig, met de ossen erop die in gedachten verzonken van het uitzicht staan te genieten. Een perfecte afsluiter van een heerlijk bende-van-Tim-tourke. Dit wordt een klassieker, zo in de meimaand. Ik zeg het u.

nog een round upje

De zwaluwen gieren weer gezwind door de hemel. Dit jaar waren ze toch wel echt laat. Ik was al ongerust… Maar op twee mei riep mijn ventje mij opeens vanuit zijn hangmat dat ze er waren. En het waren er meer dan één… al is het weer sindsdien eigenlijk wat minder, maar kom. April was zalig, ons weekje aan zee heeft deugd gedaan. We hebben veel gefietst, zelfs tot in Brugge, en in de zee gezwommen. Allez, pootje gebaad. (Of hoe schrijf je dat?)

Dit weekend zijn we met de Deryckeres naar de Ardennen geweest, in Saint-Hubert. Prachtig is het daar, zo groen. Als ik dan terug naar Brussel moet rijden, heb ik wel spijt. We zijn gaan wandelen tussen de herten en de everzwijntjes, en hebben de hele tijd het Viking Kubb spel gespeeld, zalig. We hebben een paar verjaardagen gevierd en moederdag. We hebben van barbeque gedaan. We zijn uitgeregend, maar zondagochtend was de hemel stralend blauw. ‘t Was heerlijk. Fotootjes bij mijn broertje. 

En mijn metekindje is nog niet geboren, net zomin als ukkiemoon twee. De spanning, mensen. Ik check om de vijf minuten mijn gsm. Mijn ventje is 32 geworden. En volgende week gaan we van “bende van Tim” doen. Hij en ik op de moto. Ik kijk er al naar uit.

Tot de volgende absoluut onvolledige round up. Life’s too short to blog.

round up

vermits ik veel te weinig tijd heb genomen om te bloggen, zet ik het maar eventjes in een opsommingske onder elkaar:

• eind februari werd ons mama 60. En of we dat gevierd hebben! We staken een trip down memory lane in elkaar, langs ons oude huis, ons oude schooltje, en een paar plaatsen waar we veel goede of minder goede herinneringen aan hebben, met de bijbehorende anekdotes, die sommigen zich al dan niet nog konden herinneren. We zijn ook gaan zwemmen waar we vroeger altijd gingen zwemmen. En aten na afloop een rijstwafel, wat we vroeger altijd meekregen naar school van onze immer met ons welzijn inzittende mama. (Mij doet ge daar dus geen plezier meer mee, met zo’n isomo-ding). Dit parcours werd afgelegd in een heuse “feestbus” (dixit Arne), een gehuurde maar prachtig versierde (door Katrien, who else?) camionette.  Nadien kreeg ze haar cadeau, een fonkelnieuwe fiets, en “het Carool”, een speciaal voor haar door ons in elkaar gedraaid gazetteke. Het was super. Ons mama zo zien stralen, daar doen we ‘t voor! Anderzijds, nu hebben we de lat wel erg hoog gelegd voor onszelf, want onze papa wordt ook 60, in december.
• in de krokusvakantie zijn we nog eens samengekomen met de gezinswetenschapsvriendinnekes, heerlijk. Wat koken, wat wandelen, wat dansen en vooral veel kletsen.
• op 14 maart werd mijn schoonzusje dan 30. En haar vriend had ook wat in petto: een verrassingsfeestje met al haar vrienden en vriendinnekes, en als klap op de vuurpijl: een huwelijksaanzoek! Joepie, we mogen weer mee feesten, volgende zomer.
• daags nadien vertrokken mijn beste vriendinneke en ik naar Hasselt, voor een b&btje. Wat cultuur, wat shoppen, wat wandelen, een goed Italiaantje en vooral veel kletsen. Ik heb ervan genoten.
• de week erop was het verzamelen geblazen in Leuven, waar we een vriend en leider van de scouts herdachten die destijds met zijn brommer verongelukt is. Het was super om iedereen terug te zien. En we zijn duidelijk een vruchtbare scoutsgeneratie: 2, 3 en zelfs een paar keer 4 kinderen: het kon niet op. Maar au fond was er niet veel veranderd. Grappig.  
• zaterdag was het opening van het Bronks-theater, en daar ben ik met Arne en Lisa op af getrokken. Ze vonden het super.
• en zondag hebben we mijn 34 lentes gevierd in Molé, tijdens de luxe-brunch. Was dik in orde, en super gezellig.
• Daantje is die dag geboren, zoontje van Karen en Joost. Al drie jongetjes: Felix, Miles en Daan. Dat komt goed, binnen een paar jaar
• en toen was het al april… zaterdag zijn de klokken geweest, Arne en Lisa hebben nu een “grote” step, op twee wieltjes. En de mama houdt weer in stilte haar hart vast als ze haar kroost ziet voorbij sjezen, en denkt stiekem aan elleboog- en kniebeschermers, maar lacht en zwaait en roept: “Amai, wat goed!”  
• zondag mochten we gaan brunchen bij de best breakfastmakers in the world, en of! Het was heerlijk toeven, daar op het terras in het zonnetje.
• en ik ben zo blij, zoooooooo blij, dat ik meter mag worden van mijn beste vriendinneke haar derde kindje . Zo fier, ook.
• morgen is het mijn laatste werkdag, en dan zijn we weg, naar de zee. Hopelijk krijgen we toch af en toe de zon te zien… en anders gaan we het niet aan ons hartje laten komen. 

 Ciao!

Casper en Hobbes

vanaf nu elke dag in mijn krant!

joepie

En ja, ik weet het, ik verwaarloos mijn blogje een beetje…

Ik probeer er iets aan te doen, maar ik durf niets te beloven. Als de zon schijnt, krijg ik andere prioriteiten

En eigenlijk hoop ik van jullie hetzelfde!

de liefde van de vrouw…

… gaat ook door de maag, mannen!

Knoop het in jullie oortjes.

Mijn ventje heeft dat in elk geval al goed begrepen. Gisteren kwam ik nietsvermoedend thuis met in mijn achterhoofd al het plannetje voor de quiche die ik die avond zou bakken, vermits mijn ventje mij gezegd had dat er dringend iets af moest op het werk en dat het dus wel eens laat zou kunnen worden. Ik ben een vrouw die weet dat business altijd voor pleasure komt, alle verjaardagen ten spijt, dus had ik me er al lang bij neergelegd. Tot bleek dat mijn ventje – met keukenschort aan – in de keuken stond toen ik binnen kwam! Zo zalig.

I love it als mijn ventje een Jamieke doet, echt. Ik kreeg bubbels in mijn glas, echte champagne, jawel! Met een paar Griekse hapjes, waaronder heerlijke olijfjes van de markt. Nadien een torentje van laagjes filodeeg met daartussen appelschijfjes, een mengeling van witte en zwarte pens, en een schijfje foie gras, met twee sausjes: een honingsausje en een rode wijnsausje. Overheerlijk, en prachtig gepresenteerd. Hierna kwam een tongske uit de oven, met kerstomaatjes, zwarte olijven, pijpajuintjes, bladpeterselie, basilicum en citroen. Verrukkelijk, echt. Een echt lentegerecht, en heerlijk zuiders. Als dessert kwam er nog een stukje taart (de eerste taart die hij ooit in zijn leven gebakken heeft!!!) van Luikse siroop, geraspte appel, appelsien en pecannoten, gegarneerd met een takje tijm. Moet het nog gezegd dat ik onder de indruk was? Ik was zwaar onder de indruk, mensen.

Het was fantastisch. Dat is het trouwens al zeven jaar, want zeven jaar geleden was hij zelf mijn cadeau, op mijn 27ste verjaardag.  Ik hoop dat we er nog een veelvoud van zeven mogen bijdoen. Cheers, mate!

goed nieuws van het Amerikaans front

Wiet en Heather zijn de fiere ouders van Miles! Proficiat

goed nieuws van het oogfront

ons Lisa is daarnet terug naar de oogarts geweest na 6 weken rondlopen met haar plakker, en van enkel de eerste twee rijtjes te kunnen lezen is ze nu naar de eerste vijf, zelfs naar bijna het volledige zesde rijtje gegaan! Ze was zo fier. En de mama ook blij, natuurlijk. Het is dan toch niet voor niets. Volhouden nu.

‘t leven

Mijn blog gebruik ik niet om mijn frustraties te kanaliseren, want scripta manent nogal hier op ‘t internet.

Dat heeft als gevolg dat ik nu weinigskes schrijf, want mijn hoofd en maag zitten vol van waarover ik niets zal schrijven. Dat het overgaat, dat weet ik ook wel. Altijd.

Gelukkig zijn daar nog mijn man en kinders, heerlijk heerlijk. Zaterdagavond zijn we gaan eten bij de Japanner met mijn ouders om hen te bedanken voor de vele uurtjes dat ze op Arne en Lisa passen. Het was heel lekker (sushi, mon amour) en gezellig, behalve dan op ‘t einde, toen ze ineens de beatversie van “Joyeux Anniversaire” oplegden omdat aan een ander tafeltje een feestvarken zat. Dat had echt niet gemoeten.  

Verder ben ik super blij met de zon. En kijk ik super uit naar het b&btje dat ik met mijn hartsvriendinneke ga doen, next week!

don’t mention the word

jobkorting, of ik doe u iets, hé. Voor iedere contente “werkende Vlaming” ken ik er meteen ne malcontente, omdat hij of zij de korting niet kreeg. Waarom komen de heren en dames Vlaamse ministers het hier niet zelf uitleggen, zo op de personeelsdienst? En dan heb ik het nog niet eens over de Vlaamse Brusselaars.